القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢١

سورة البقرة

وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُوا قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ( 135 )

وگفتند جهود شويد يا ترسا تا هدايت يابيد بگو بلكه ملَّت إبراهيم يكتاپرست ونبود از شركورزندگان ( 135 )

قُولُوا آَمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ( 136 )

بگوئيد ايمان آورديم به خدا وبدانچه فرستاده شد بسوى ما وبدانچه فرستاده شد بسوى إبراهيم وإسماعيل واسحق ويعقوب وأسباط وبدانچه داده شدند موسى وعيسى وآنچه آورده شدند پيمبران از پروردگارشان جدايى نيفكنيم ميان هيچكدام از آنان ومائيم از براي أو اسلامآورندگان ( 136 )

فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 137 )

پس اگر ايمان آوردند به مثل آنچه بدان ايمان آورديد همانا هدايت يافتند واگر روى گردانيدند جز اين نيست كه ايشانند در خلافي بزودى كفايت كند شما را از ايشان خدا وأو است شنواى دانا ( 137 )

صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ ( 138 )

رنگ خدا وكيست نكوتر از خدا در رنگ ومائيم براي أو پرستشگران ( 138 )

قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ ( 139 )

بگو آيا در خدا با ما مىستيزيد وأو است پروردگار ما وشما وما را است كردار ما وشما را است كردار شما ومائيم براي أو اخلاصآورندگان ( 139 )

أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطَ كَانُوا هُودًا أَوْ نَصَارَى قُلْ أَأَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ( 140 )

يا گوئيد إبراهيم وإسماعيل واسحق ويعقوب وسبطها بودند جهودان يا ترسايان بگو آيا شما داناتريد يا خدا وكيست ستمگرتر از آنكه نهان كرده است گواهيى را كه نزد أو است از خدا ونيست خدا غافل از آنچه مىكنيد ( 140 )

تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 141 )

اين است ملَّتى كه گذشت ايشان را است دسترنجشان وشما را است دسترنج شما وپرسش نشويد از آنچه بودند مىكردند ( 141 )