القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ١٩

سورة البقرة

وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ( 120 )

وهرگز راضى نشوند از تو جهودان ونه ترسايان تا پيروى كنى آيين آنان را بگو همانا هدايت خدا است هدايت واگر پيروى كنى هوسهاى آنان را پس از آنچه بيامدت از دانش نباشدت از خدا دوست ونه ياورى ( 120 )

الَّذِينَ آَتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ( 121 )

آنان كه بديشان داديم كتاب را تلاوتش كنند حقّ تلاوت آن ، آنان ايمان آرند بدان وكسى كه كفر ورزد بدان همانا ايشانند زيانكاران ( 121 )

يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ ( 122 )

اى بني إسرائيل ياد آريد نعمت مرا كه به شما دادم وآنكه برترى دادم شما را بر جهانيان ( 122 )

وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 123 )

وبترسيد روزى را كه كفايت نكند كسى از كسى چيزى را ونه پذيرفته شود از أو بدلي ونه سود دهدش شفاعتي ونه يارى شوند ( 123 )

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 )

وهنگامى كه بيازمود إبراهيم را پروردگار أو با كلماتي پس به انجام رسانيد آنها را گفت همانا گردانندهء توام از براي مردم پيشوايى گفت واز نژاد من گفت نرسد عهد من به ستمگران ( 124 )

وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ( 125 )

وهنگامى كه گردانيديم خانه را بازگشتگاهى براي مردم وامنى برگيريد از مقام إبراهيم نمازگاهى وسپرديم به إبراهيم وإسماعيل كه پاك داريد خانهء مرا براي طوافكنندگان ومعتكفان وركوعگزاران سجده‌كنان ( 125 )

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آَمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آَمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ( 126 )

وهنگامى كه گفت إبراهيم پروردگارا بگردان اين را شهرستانى امن وروزى ده اهلش را از ثمرات آن كه ايمان آورده است از ايشان به خدا وروز بازپسين گفت وآن كس كه كفر ورزيده است كاميابيش دهم اندكى وسپس كشانمش بسوى عذاب آتش وچه زشت است آن بازگشتگاه ( 126 )