القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٠٦

سورة التوبة

وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )

وبر آن سه تن كه بازماندند تا آنكه تنگ شد بر ايشان زمين با فراخيش وتنگ آمد بر ايشان جانهاى ايشان ودانستند كه نيست پناهگاهى از خدا جز بسوى أو پس توبه كرد بر ايشان تا توبه كنند همانا خدا است توبه‌پذيرندهء مهربان ( 118 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )

اى آنان كه ايمان آورديد بترسيد خدا را وباشيد با راستگويان ( 119 )

مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )

نرسد مردم مدينه وآنان را كه پيرامون آنند از اعراب ( دشت نشينان ) كه بازمانند از رسول خدا ونه برگزينند جان خويش را بر جانش اين بدان است كه نميرسدشان تشنگى ونه رنجى ونه گرسنگى در راه خدا ونه پاى نهند در جايى كه به خشم آرد كافران را ونه نبردى با دشمنى كنند جز آنكه نوشته شود براي ايشان بدان عملي صالح همانا خدا تباه نكند پاداش نكوكاران را ( 120 )

وَلَا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 121 )

ونه هزينه كنند خرد يا كلان ونه برند دره جز آنكه نوشته شود براي ايشان تا پاداش دهدشان خدا بهترين آنچه را بودند مىكردند ( 121 )

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ( 122 )

نرسد مؤمنان را كه بكوچند همگى پس چرا نكوچد از هر گروهى از ايشان دسته‌اى تا دانش جويند در دين وتا بترسانند قوم خويش را گاهى كه بازگردند بسوى آنان شايد بترسند ايشان ( 122 )