القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ١٧٦

سورة الأعراف

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ( 196 )

همانا يار ( دوست وسرپرست وپشتيبان ) من خداوندى است كه فرستاد كتاب را وأو است سرپرست شايستگان ( 196 )

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ( 197 )

وآنان را كه جز أو خوانيد نتوانند شما را يارىكردن ونه خويشتن را يارى كنند ( 197 )

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَسْمَعُوا وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ( 198 )

واگر خوانيشان بسوى هدايت نشنوند وبينيشان مىنگرند بسوى تو وليكن نمىبينند ( 198 )

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ ( 199 )

بگير گذشت را وامر كن به خوبى وروى بگردان از نادانان ( 199 )

وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 200 )

واگر برانگيزدت از شيطان انگيزشى پس پناهنده شو به خدا همانا أو است شنواى دانا ( 200 )

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ ( 201 )

همانا آنان كه پرهيزكارى كرده‌اند هر گاه آهنگشان كند رهگذارى از شيطان يادآور شوند ناگاه ايشانند بينايان ( 201 )

وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ ( 202 )

وبرادران شياطين را فروبرند شياطين در گمراهى سپس كوتاه نمىآيند ( 202 )

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآَيَةٍ قَالُوا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هَذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 203 )

وهر گاه نياوريشان آيتي گويند چرا آيتي نساختى بگو پيروى نكنم جز آنچه را وحى شود به من از پروردگار من اينك بينشهايى از پروردگارتان وهدايت ورحمتي براي گروهى كه ايمان آرند ( 203 )

وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآَنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 204 )

وگاهى كه خوانده شود قرآن گوش دهيد بدان وخموشى گزينيد شايد رحم كرده شويد ( 204 )

وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآَصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ ( 205 )

وياد كن پروردگار خويش را درون خود به زارى وترس وپستتر از گفتار بلند بامدادان وشبانگاه ونباش از غافلان ( 205 )

إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ ( 206 )

همانا آنان كه نزد پروردگار تواند كبر نورزند از پرستش أو ومىستايندش وبراي أو سجده مىكنند ( 206 )