القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ١٦٧

سورة الأعراف

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آَلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ( 138 )

وگذرانديم بني إسرائيل را از دريا تا رسيدند به قومي كه گرد مىآمدند بر بتانى از آن خود گفتند اى موسى قرار ده براي ما خدايى چنان كه براي اينان است خدايانى گفت هر آينه شمائيد گروهى نادانان ( 138 )

إِنَّ هَؤُلَاءِ مُتَبَّرٌ مَا هُمْ فِيهِ وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 139 )

همانا اينان تباه است آنچه در آن اندرند وباطل است آنچه مىكنند ( 139 )

قَالَ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلَهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ ( 140 )

گفت آيا جز خدا براي شما خدايى جويم وأو برترى داده است شما را بر جهانيان ( 140 )

وَإِذْ أَنْجَيْنَاكُمْ مِنْ آَلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ ( 141 )

وهنگامى كه نجات داديم شما را از خاندان فرعون كه روا مىداشتند بر شما عذاب زشت را به سختى مىكشتند فرزندان شما را ومىگذاشتند زنان شما را ودر اين بود بلائي از پروردگار شما گران ( 141 )

وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَقَالَ مُوسَى لِأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ ( 142 )

ووعده نهاديم با موسى سى شب وتكميل آن كرديم به ده تا تا تمام شد ميعاد پروردگار أو چهل شب وگفت موسى به برادرش هارون جانشينم باش در قومم واصلاح كن وپيروى مكن از راه فسادكاران ( 142 )

وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ( 143 )

وهنگامى كه آمد موسى به وعده‌گاه ما وسخن گفت با أو پروردگارش گفت پروردگارا مرا بنمايان كه بنگرم بسوى تو گفت هرگز نخواهى مرا ديد وليكن بنگر بسوى كوه تا اگر آرام گرفت بر جاى خود بزودى مرا بيني پس گاهى كه تأبيد پروردگار أو به كوه گردانيدش هموار ( پست ) وبيفتاد موسى بيهوش وهنگامى كه به هوش آمد گفت منزّهى تو بازگشتم بسوى تو ومنم نخستين ايمانآرندگان ( 143 )