القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ١٣٦

سورة الأنعام

وَمَا عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ وَلَكِنْ ذِكْرَى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ( 69 )

ونيست بر آنان كه پرهيز مىكنند از حساب ايشان چيزى وليكن يادآوردنى است شايد بترسند ايشان ( 69 )

وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَا يُؤْخَذْ مِنْهَا أُولَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ( 70 )

وبگذاريد آنان را كه گرفتند دين خود را بازى وهوسرانى وبفريفت ايشان را زندگانى دنيا وتذكّر ده بدان تا سرافكنده نشود كسى بدانچه دست آورده است نيستش جز خدا دوست ونه شفاعتگرى واگر به جاى خود دهد هر بدلي پذيرفته نشود از أو آنانند كه سرافكنده شدند بدانچه دست آوردند ايشان را است نوشابه‌اى از آب جوشان وشكنجه‌اى سخت بدانچه بودند كفر مىورزيدند ( 70 )

قُلْ أَنَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَى أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّيَاطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنَا قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ( 71 )

بگو آيا خوانيم جز خدا آنچه را نه سود دهد ما را ونه آيان رساند وبرگرديم بر پاشنه‌هاى خود پس از آنكه راهنمايى كرد ما را خدا مانند آنكه فريفتندش شياطين در زمين سراسيمه وى را يارانى است كه خوانندش بسوى هدايت به نزد ما بيا بگو همانا هدايت خدا است هدايت وامر شديم كه گردن نهيم براي پروردگار جهانيان ( 71 )

وَأَنْ أَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَاتَّقُوهُ وَهُوَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ( 72 )

وآنكه بپا داريد نماز را وبترسيدش وأو است آنكه بسوى أو گردآورده شويد ( 72 )

وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَيَوْمَ يَقُولُ كُنْ فَيَكُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَلَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ ( 73 )

وأو است آنكه آفريد آسمانها وزمين را به حقّ وروزى كه گويد بشو پس بشود گفتار أو است حقّ واز آنِ وى است پادشاهى روزى كه دميده شود در صور داناى نهان وپديدار واوست حكيم دانا ( 73 )