القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٧

سورة البقرة

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 30 )

وچون پروردگارت به فرشتگان گفت : من در زمين خليفه‌اى مى آفرينم ، گفتند : آيا كسى را مىآفرينى كه در آنجا فساد كند وخونها بريزد ، وحال آنكه ما به ستايش تو تسبيح مىگوييم وتو را تقديس مى كنيم ؟ گفت : من آن دانم كه شما نمىدانيد . ( 30 )

وَعَلَّمَ آَدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ( 31 )

ونامها را به تمامى به آدم بياموخت . سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرد . وگفت : اگر راست مىگوييد مرا به نامهاى اينها خبر دهيد . ( 31 )

قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 32 )

گفتند : منزّهى تو . ما را جز آنچه خود به ما آموخته‌اى دانشى نيست . تويى داناى حكيم . ( 32 )

قَالَ يَا آَدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ ( 33 )

گفت : اى آدم ، آنها را از نامهايشان آگاه كن . چون از آن نامها آگاهشان كرد ، خدا گفت : آيا به شما نگفتم كه من نهان آسمانها وزمين را مىدانم ، وبر آنچه آشكار مىكنيد وپنهان مىداشتيد آگاهم ؟ ( 33 )

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآَدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ ( 34 )

وبه فرشتگان گفتيم : آدم را سجده كنيد . همه سجده كردند جز إبليس ، كه سرباز زد وبرترى جست . وأو از كافران بود . ( 34 )

وَقُلْنَا يَا آَدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ ( 35 )

وگفتيم : اى آدم ، خود وزنت در بهشت جاى گيريد . وهر چه خواهيد ، وهر جا كه خواهيد ، از ثمرات آن به خوشى بخوريد . وبه اين درخت نزديك مشويد ، كه به زمرهء ستمكاران درآييد . ( 35 )

فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ( 36 )

پس شيطان آن دو را به خطا واداشت ، واز بهشتى كه در آن بودند بيرون راند . گفتيم : پايين رويد ، برخى دشمن برخى ديگر ، وقرارگاه وجاى برخوردارى شما تا روز قيامت در زمين باشد . ( 36 )

فَتَلَقَّى آَدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 37 )

آدم از پروردگارش كلمه‌اى چند فرا گرفت . پس خدا توبهء أو را بپذيرفت ، زيرا توبه‌پذير ومهربان است . ( 37 )