القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٩٤

سورة الفجر

سورة الفجر

* ( سورة الفجر ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَالْفَجْرِ ( 1 )

به نام خداى بخشايندهء مهربان ، سوگند به سپيدهء صبح ، ( 1 )

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ( 2 )

وسوگند به شبهاى دهگانه ، ( 2 )

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ( 3 )

وسوگند به جفت وطاق ، ( 3 )

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ( 4 )

وسوگند به شب چون روى به رفتن نهد . ( 4 )

هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ ( 5 )

آيا خردمند را اين سوگندها كافى است ؟ ( 5 )

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ( 6 )

آيا نديده‌اى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد ؟ ( 6 )

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ( 7 )

با ارَم كه ستونها داشت ؟ ( 7 )

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ( 8 )

وهمانند آن در هيچ شهري آفريده نشده بود . ( 8 )

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ( 9 )

وقوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مىبريدند ، ( 9 )

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ( 10 )

وقوم فرعون آن دارندهء ميخها ، ( 10 )

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ( 11 )

آنها در بلاد طغيان كردند ، ( 11 )

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ( 12 )

ودر آنها به فساد در افزودند . ( 12 )

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ( 13 )

وپروردگار تو تازيانهء عذاب را بر سرشان فرود آورد . ( 13 )

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ( 14 )

زيرا پروردگارت به كمينگاه است . ( 14 )

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ( 15 )

اما آدمي ، چون پروردگارش بيازمايد وگرامىاش دارد ونعمتش دهد ، مىگويد : پروردگار من مرا گرامى داشت . ( 15 )

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ( 16 )

وچون بيازمايدش ورزق بر أو تنگ گيرد ، مىگويد : پروردگار من مرا خوار ساخت . ( 16 )

كَلَّا بَل لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ( 17 )

نه چنان است . شما يتيم را گرامى نمىداريد ، ( 17 )

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ( 18 )

ويكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمىكنيد ، ( 18 )

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا ( 19 )

وميراث را حريصانه مىخوريد ، ( 19 )

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ( 20 )

ومال را فراوان دوست داريد . ( 20 )

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ( 21 )

آرى ، چون زمين شكسته شود وشكسته شود ، ( 21 )

وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ( 22 )

وامر پروردگار تو فرا رسد وفرشتگان صف در صف ، ( 22 )

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى ( 23 )

ودر آن روز جهنم را حاضر آرند ، آدمي پند گيرد . وچه جاى پند گرفتن باشد ؟ ( 23 )