القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٧١

سورة نوح

فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ( 40 )

پس سوگند به پروردگار مشرقها ومغربها كه ما تواناييم ( 40 )

عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ( 41 )

كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم ودر اين كار ناتوان نيستيم . ( 41 )

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ( 42 )

پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند وبه بازيچه ، تا به آن روزى كه وعده‌شان داده‌ايم برسند . ( 42 )

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ يُوفِضُونَ ( 43 )

روزى كه شتابان از قبرها به درآيند ، چنان كه گويى نزد بتان مىشتابند . ( 43 )

خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ( 44 )

وحشت بر چشمانشان مستولى شده وبه خوارى افتاده‌اند : اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند . ( 44 )

سورة نوح

* ( سورة نوح ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ( 1 )

به نام خداى بخشايندهء مهربان ، ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه : قوم خود را پيش از آنكه عذابي دردآور بر سرشان فرودآيد ، بيم ده . ( 1 )

قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 2 )

گفت : اى قوم من ، من بيمدهنده‌اى روشنگرم ، ( 2 )

أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ( 3 )

خدا را بپرستيد ، واز أو بترسيد واز من أطاعت كنيد ، ( 3 )

يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 4 )

تا گناهانتان را بيامرزد ، وشما را تا مدتي معين مهلت دهد زيرا آن مدت خدايى چون به سر آيد - اگر بدانيد - ديگر به تأخير نيفتد . ( 4 )

قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ( 5 )

گفت : اى پروردگار من ، من قوم خود را شب وروز دعوت كردم ، ( 5 )

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ( 6 )

ودعوت من جز به فرارشان نيفزود . ( 6 )

وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آَذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ( 7 )

ومن هر بار كه دعوتشان كردم تا تو آنها را بيامرزى ، انگشتها در گوشهاى خود كردند وجامه در سر كشيدند وپاى فشردند وهر چه بيشتر سركشى كردند . ( 7 )

ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ( 8 )

پس به آواز بلند دعوتشان كردم . ( 8 )

ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ( 9 )

باز به آشكار گفتم ودر نهان گفتم . ( 9 )

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ( 10 )

سپس گفتم : از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه أو آمرزنده است ، ( 10 )