القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٤٧

سورة الحشر

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَنْ يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( 4 )

واين به كيفر آن بود كه با خدا وپيامبرش مخالفت ورزيدند وهر كه با خدا مخالفت مىورزد بداند كه خدا به سختى عقوبت مىكند . ( 4 )

مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ ( 5 )

هر درخت خرمايى را كه بريديد ، يا آن را بر ريشه‌اش باقي گذارديد ، به فرمان خدا بود تا نافرمانان خوار گردند . ( 5 )

وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 6 )

وآنچه خدا از داراييشان به پيامبر خود غنيمت داد ، آن نبود كه شما با أسب يا شترى بر آن تاخته بوديد بلكه خدا پيامبرانش را بر هر كه بخواهد مسلط مىسازد ، وخدا بر هر چيزى قادر است . ( 6 )

مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ وَمَا آَتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( 7 )

آن غنيمتى كه خدا از مردم قريه‌ها نصيب پيامبرش كرده است از آن خداست وپيامبر وخويشاوندان ويتيمان ومسكينان ومسافران در راه مانده ، تا ميان توانگرانتان دست به دست نشود . هر چه پيامبر به شما داد بستانيد ، واز هر چه شما را منع كرد اجتناب كنيد . واز خدا بترسيد كه خدا سخت عقوبت است . ( 7 )

لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنْصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ ( 8 )

نيز غنايم از آن مهاجران فقيرى است كه از سرزمينشان رانده شده‌اند وآنها در طلب فضل وخشنودى خدايند وخدا وپيامبرش را يارى مىكنند ، اينان راستگويانند . ( 8 )

وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 9 )

وكساني كه پيش از آمدن مهاجران در ديار خود بوده‌اند وايمان آورده‌اند ، آنهايى را كه به سويشان مهاجرت كرده‌اند دوست مىدارند . واز آنچه مهاجران را داده مىشود در دل احساس حسد نمىكنند ، وديگران را بر خويش ترجيح مىدهند هر چند خود نيازمند باشند . وآنان كه از بخل خويش در أمان مانده باشند رستگارانند . ( 9 )