القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٨٢

سورة فصلت

وَمِنْ آَيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 39 )

واز آيات قدرت أو آنكه تو زمين را خشك مىبينى . چون آب بر آن بفرستيم به جنبش آيد وگياه بروياند . آن كس كه آن را زنده مىكند زنده كنندهء مردگان است ، كه أو بر هر چيزى تواناست . ( 39 )

إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آَيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا أَفَمَنْ يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آَمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 40 )

كساني كه در آيات ما راه باطل پيش مىگيرند ، بر ما پوشيده نيستند . آيا آن كه به آتش افكنده مىشود بهتر است يا آن كه روز قيامت بىهيچ وحشتي مىآيد ؟ هر چه مىخواهيد بكنيد ، أو به كارهايتان بيناست . ( 40 )

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءَهُمْ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ ( 41 )

به كيفر خويش رسند آنان كه به قرآن كه براي هدايتشان آمده است ايمان نمىآورند ، حال آنكه كتابي ارجمند است . ( 41 )

لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ( 42 )

نه از پيش روى باطل بدو راه يابد ونه از پس . نازل شده از جانب خداوندى حكيم وستودنى است . ( 42 )

مَا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٍ ( 43 )

هر چه دربارهء تو مىگويند دربارهء پيامبران پيش از تو نيز گفته‌اند . هر آينه پروردگار تو هم آمرزنده است وهم صاحب عقوبتي است دردآور . ( 43 )

وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآَنًا أَعْجَمِيًّا لَقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آَيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آَذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُولَئِكَ يُنَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ ( 44 )

اگر قرآن را به زبان عجم مىفرستاديم ، مىگفتند : چرا آياتش به روشنى بيان نشده است ؟ كتابي به زبان عجم وپيامبرى عرب ؟ بگو : اين كتاب براي آنها كه ايمان آورده‌اند هدايت وشفاست وآنها كه ايمان نياورده‌اند گوشهاشان سنگين است ، وچشمانشان كور است ، چنانند كه گويى آنها را از جايى دور ندا مىدهند . ( 44 )

وَلَقَدْ آَتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ( 45 )

موسى را كتاب داديم ، اما در آن اختلاف كردند . واگر نبود آن سخنى كه پروردگارت از پيش گفته بود ، ميانشان كار به پايان مىآمد . والبتة هنوز به سختى در ترديدند . ( 45 )

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ( 46 )

هر كس كه كارى شايسته كند ، به سود خود اوست وهر كه بد كند به زيان اوست . وپروردگار تو به بندگان ستم روا نمىدارد . ( 46 )