القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٦٩

سورة غافر

رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آَبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 8 )

واى پروردگار ما ، آنان را وهر كه صالح باشد از پدران وهمسران وفرزندانشان به بهشتهاى جاويدانى كه به آنها وعده داده‌اى داخل كن ، كه تو پيروزمند وحكيمى . ( 8 )

وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 9 )

آنان را از عقوبات حفظ كن ، كه هر كه را در آن روز از عقوبات حفظ كنى بر أو رحمت آورده‌اى وآن كاميابى بزرگى است . ( 9 )

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمَانِ فَتَكْفُرُونَ ( 10 )

كافران را ندا مىدهند كه دشمنى خدا با شما از دشمنى شما با خودتان ، آن گاه كه به ايمانتان فرا مىخواندند وراه كفر پيش مىگرفتيد ، بزرگتر است . ( 10 )

قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ ( 11 )

مىگويند : اى پروردگار ما ، ما را دو بار ميرانيدى ودو بار زنده ساختى وما به گناهانمان اعتراف كرده‌ايم . آيا بيرونشدن را راهى هست ؟ ( 11 )

ذَلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَإِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ ( 12 )

اين عذاب بدان سبب است كه چون خدا را به يكتايى مىخواندند شما انكار مىكرديد ، واگر براي أو شريكي قرار مىدادند شما به آن شريك ايمان مىآورديد . پس ، فرمان ، فرمان خداى بلندمرتبه بزرگ است . ( 12 )

هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آَيَاتِهِ وَيُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّمَاءِ رِزْقًا وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ ( 13 )

اوست آن كه آيات خويش را به شما نشان داد وبرايتان از آسمان روزى فرستاد . تنها كسى پند مىگيرد كه روى به خدا آورد . ( 13 )

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ ( 14 )

پس خدا را بخوانيد ، در حالي كه تنها براي أو در دين اخلاص مىورزيد ، اگر چه كافران را ناخوش آيد . ( 14 )

رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ ( 15 )

فرابرندهء درجات ، صاحب عرش كه بر هر يك از بندگانش كه بخواهد به فرمان خود وحى مىفرستد تا مردم را از روز قيامت بترساند . ( 15 )

يَوْمَ هُمْ بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ ( 16 )

آن روز كه همگان آشكار شوند . هيچ چيز از آنها بر خدا پوشيده نماند . در آن روز فرمانروايى از آن كيست ؟ از آن خداى يكتاى قهار . ( 16 )