القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٨٩
سورة القصص
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ ( 22 )
چون به جانب مدين روان شد ، گفت : شايد پروردگار من مرا به راه راست رهبرى كند . ( 22 )
وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأتَيْنِ تَذُودَانِ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا قَالَتَا لَا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ ( 23 )
چون به آب مدين رسيد ، گروهى از مردم را ديد كه چارپايان خود را آب مىدهند وپشت سرشان دو زن را ديد كه گوسفندان خود را باز مىرانند . گفت : شما چه مىكنيد ؟ گفتند : ما آب نمىدهيم تا آن گاه كه چوپانان باز گردند ، كه پدر ما پيرى بزرگوار است . ( 23 )
فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ ( 24 )
گوسفندانشان را آب داد . سپس به سايه بازگشت وگفت : اى پروردگار من ، من به آن نعمتي كه برايم مىفرستى نيازمندم . ( 24 )
فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ( 25 )
يكى از آن دو زن كه به آزرم راه مىرفت نزد أو آمد وگفت : پدرم تو را مىخواند تا مزد آبدادنت را بدهد . چون نزد أو آمد وسرگذشت خويش بگفت ، گفت : مترس ، كه تو از مردم ستمكاره نجات يافته‌اى . ( 25 )
قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ ( 26 )
يكى از آن دو گفت : اى پدر ، اجيرش كن ، كه اگر چنين كنى بهترين مرد نيرومند أميني است كه أجير كرده‌اى . ( 26 )
قَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنْكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ عَلَى أَنْ تَأْجُرَنِي ثَمَانِيَ حِجَجٍ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَ وَمَا أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ ( 27 )
گفت : مىخواهم يكى از اين دو دخترم را زن تو كنم به شرط آنكه هشت سال مزدور من باشى . واگر ده سال را تمام كنى ، خود خدمتي است ومن نمىخواهم كه تو را به مشقت افكنم . ان شاء اللَّه مرا از صالحان خواهى يافت . ( 27 )
قَالَ ذَلِكَ بَيْنِي وَبَيْنَكَ أَيَّمَا الْأَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ وَاللَّهُ عَلَى مَا نَقُولُ وَكِيلٌ ( 28 )
گفت : اين است پيمان ميان من وتو . هر يك از دو مدت را كه سپرى سازم بر من ستمى نخواهد رفت وخدا بر آنچه مىگوييم وكيل است . ( 28 )