القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٥٦

سورة النور

رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ( 37 )

مردانى كه هيچ تجارت وخريد وفروختى از ياد خدا ونمازگزاردن وزكات دادن بازشان ندارد ، از روزى كه دلها وديدگان دگرگون مىشوند هراسناكند . ( 37 )

لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ( 38 )

تا خدا به نيكوتر از آنچه كرده‌اند جزايشان دهد ، واز فضل خود بر آن بيفزايد ، وخدا هر كه را خواهد بىحساب روزى دهد . ( 38 )

وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآَنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ ( 39 )

اعمال كافران چون سرابى است در بيابانى . تشنه ، آبش پندارد وچون بدان نزديك شود هيچ نيابد وخدا را نزد خود يابد كه جزاى أو را به تمام بدهد . وخدا زود به حسابها مىرسد . ( 39 )

أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ ( 40 )

يا همانند تاريكيهايى است در دريايى ژرف ، كه موجش فرو پوشد وبر فراز آن موجى ديگر وبر فرازش ابرى است تيره ، تاريكيهايى بر فراز يكديگر ، آن سان كه اگر دست خود بيرون آرد آن را نتواند ديد . وآن كه خدا راهش را به هيچ نوري روشن نكرده باشد ، هيچ نوري فرا راه خويش نيابد . ( 40 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِيحَهُ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ ( 41 )

آيا نديده‌اى كه هر چه در آسمانها وزمين است ونيز مرغانى كه در پروازند تسبيح گوى خدا هستند ؟ همهء نماز وتسبيح أو را مىدانند . وخدا به هر كارى كه مىكنند آگاه است . ( 41 )

وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ ( 42 )

از آن خداست فرمانروايى آسمانها وزمين وبازگشت همگان نزد اوست . ( 42 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ( 43 )

آيا نديده‌اى كه خدا ابرهايى را به آهستگى مىراند ، آن گاه آنها را به هم مىپيوندد وابرى انبوه پديد مىآورد وباران را بيني كه از خلال آن بيرون مىآيد . واز آسمان ، از آن كوه‌ها كه در آنجاست تگرگ مىفرستد وهر كه را خواهد با آن مىزند واز هر كه مىخواهد بازش مىدارد . روشنايى برقش نزديك باشد كه ديدگان را كور سازد . ( 43 )