القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٣٨

سورة الحج

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ( 39 )

به كساني كه به جنگ بر سرشان تاخت آورده‌اند ومورد ستم قرار گرفته‌اند ، رخصت داده شد وخدا بر پيروز گردانيدنشان تواناست . ( 39 )

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ( 40 )

آنهايى كه به ناحق از ديارشان رانده شده‌اند جز آن بود كه مىگفتند : پروردگار ما خداى يكتاست ؟ واگر خدا بعضي را به وسيلهء بعضي ديگر دفع نكرده بود ، ديرها وكليساها وكنشتها ومسجدهايى كه نام خدا به فراوانى در آن برده مىشود ويران مىگرديد . وخدا هر كس را كه ياريش كند ، يارى مىكند وخدا توانا وپيروزمند است . ( 40 )

الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآَتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ ( 41 )

همان كسان كه اگر در زمين مكانتشان دهيم نماز مىگزارند وزكات مىدهند وامر به معروف ونهى از منكر مىكنند . وسرانجام همهء كارها با خداست . ( 41 )

وَإِنْ يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ ( 42 )

اگر اينان تو را تكذيب كرده‌اند ، پيش از آنها قوم نوح وعاد وثمود نيز تكذيب كرده‌اند ، ( 42 )

وَقَوْمُ إِبْرَاهِيمَ وَقَوْمُ لُوطٍ ( 43 )

ونيز قوم إبراهيم وقوم لوط ، ( 43 )

وَأَصْحَابُ مَدْيَنَ وَكُذِّبَ مُوسَى فَأَمْلَيْتُ لِلْكَافِرِينَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ( 44 )

ومردم مَديَن . وموسى نيز تكذيب گرديد . من به كافران مهلت دادم ، آن گاه آنها را فروگرفتم . وعقوبت من چگونه بود ؟ ( 44 )

فَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا وَهِيَ ظَالِمَةٌ فَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَبِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَشِيدٍ ( 45 )

چه بسيار قريه‌هايى ستم پيشه را هلاك كرديم وسقفهايشان فروريخت وچه بسيار چاه‌ها كه بيكاره ماند وقصرهاى رفيع گچكارى شده ، بىصاحب . ( 45 )

أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آَذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ ( 46 )

آيا در زمين سير نمىكنند تا صاحب دلهايى گردند كه بدان تعقل كنند وگوشهايى كه بدان بشنوند ؟ زيرا چشمها نيستند كه كور مىشوند ، بلكه دلهايى كه در سينه‌ها جاى دارند كور باشند . ( 46 )