القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٣٢

سورة الأنبياء

لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ ( 102 )

اينان صداى دوزخ را نمىشنوند ودر بهشت كه هر چه خواهند مهياست ، جاودانه‌اند . ( 102 )

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ ( 103 )

آن وحشت بزرگ غمگينشان نكند . وفرشتگان به ديدارشان آيند كه اين همان روزى است كه به شما وعده داده بودند . ( 103 )

يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ ( 104 )

روزى كه آسمان را چون طومارى نوشته درهم نورديم . وچنان كه نخستينبار بيافريديم آفرينش از سر گيريم . اين وعده‌اى است كه برآوردنش بر عهدهء ماست وما چنان خواهيم كرد . ( 104 )

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ( 105 )

وما در زبور - پس از تورات - نوشته‌ايم كه اين زمين را بندگان صالح من به ميراث خواهند برد . ( 105 )

إِنَّ فِي هَذَا لَبَلَاغًا لِقَوْمٍ عَابِدِينَ ( 106 )

ودر اين كتاب تبليغى است براي مردم خداپرست . ( 106 )

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ ( 107 )

ونفرستاديم تو را ، جز آنكه مىخواستيم به مردم جهان رحمتي ارزانى داريم . ( 107 )

قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 108 )

بگو : به من وحى شده كه خداى شما خدايى است يكتا ، آيا بدان گردن مىنهيد ؟ ( 108 )

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آَذَنْتُكُمْ عَلَى سَوَاءٍ وَإِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ أَمْ بَعِيدٌ مَا تُوعَدُونَ ( 109 )

پس اگر رويگردان شدند ، بگو : شما را خبر دادم تا همه در آگاهى يكسان باشيد . ومن نمىدانم آنچه شما را وعده كرده‌اند نزديك است يا دور . ( 109 )

إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ ( 110 )

اوست كه مىداند هر سخنى را كه به آواز بلند گوييد يا در دل پنهان داريد . ( 110 )

وَإِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَكُمْ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ( 111 )

ونمىدانم شايد اين آزمايشى براي شما وبهره‌مندى تا به هنگام مرگ باشد . ( 111 )

قَالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ( 112 )

گفت : اى پروردگار من ، به حق داورى كن . وپروردگار ما بخشايندهء است وبه رغم آنچه مىگوييد همه از أو يارى مىجويند . ( 112 )