القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٠٣

سورة الكهف

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا ( 75 )

گفت : نگفتم كه تو را شكيب همراهى با من نيست ؟ ( 75 )

قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلَا تُصَاحِبْنِي قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا ( 76 )

گفت : اگر از اين پس از تو چيزى پرسم با من همراهى مكن ، كه از جانب من معذور باشى . ( 76 )

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا ( 77 )

پس برفتند تا به دهى رسيدند . از مردم آن ده طعامي خواستند . از ميزبانيشان سر برتافتند . آنجا ديوارى ديدند كه نزديك بود فرو ريزد . ديوار را راست كرد . موسى گفت : كاش در برابر اين كار مزدى مىخواستى . ( 77 )

قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا ( 78 )

گفت : اكنون زمان جدايى ميان من وتوست وتو را از راز آن كارها كه تحملشان را نداشتى آگاه مىكنم : ( 78 )

أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا ( 79 )

اما آن كشتى از آنِ بينوايانى بود كه در دريا كار مىكردند . خواستم معيوبش كنم ، زيرا در آن سوترشان پادشاهى بود كه كشتيها را به غصب مىگرفت . ( 79 )

وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا ( 80 )

اما آن پسر ، پدر ومادرش مؤمن بودند . ترسيديم كه آن دو را به عصيان وكفر دراندازد . ( 80 )

فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا ( 81 )

خواستيم تا در عوض أو پروردگارشان چيزى نصيبشان سازد به پاكى بهتر از أو وبه مهربانى نزديكتر از أو . ( 81 )

وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا ( 82 )

اما ديوار از آنِ دو پسر يتيم از مردم اين شهر بود . در زيرش گنجى بود ، از آنِ پسران ، پدرشان مردى صالح بود . پروردگار تو مىخواست آن دو به حد رشد رسند وگنج خود را بيرون آرند . ومن اين كار را به ميل خود نكردم . رحمت پروردگارت بود . اين است راز آن سخن كه گفتم : تو را شكيب آن نيست . ( 82 )

وَيَسْأَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ قُلْ سَأَتْلُو عَلَيْكُمْ مِنْهُ ذِكْرًا ( 83 )

واز تو در بارهء ذو القرنين مىپرسند . بگو : براي شما از أو چيزى مىخوانم . ( 83 )