القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٠١

سورة الكهف

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَذَا الْقُرْآَنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَكَانَ الْإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا ( 54 )

در اين قرآن براي مردم هر گونه داستانى بيان كرده‌ايم ، ولى آدمي بيش از همه به جدل برمىخيزد . ( 54 )

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا ( 55 )

مردمان را چون به راه هدايت فرا خواندند ، هيچ چيز از ايمان آوردن وآمرزش خواستن ، بازنداشت مگر آنكه مىبايست به شيوهء پيشينيان گرفتار عذاب شوند يا آنكه عذاب روياروى وآشكارا بر آنان فرود آيد . ( 55 )

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آَيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا ( 56 )

وما پيامبران را نفرستاديم جز آنكه به مردم مژده دهند يا بيم . وكافرانى كه مىخواهند به نيروى باطل ، حق را از ميان ببرند جدال مىكنند وآيات وهشدارهاى مرا به ريشخند مىگيرند . ( 56 )

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآَيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آَذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا ( 57 )

كيست ستمكارتر از آن كه آيات پروردگارش را برايش بخوانند وأو اعراض كند وكارهايى را كه از پيش مرتكب شده فراموش كند ؟ بر دل ايشان پرده افكنديم تا آيات را درنيابند وگوشهايشان را كر ساختيم كه اگر به راه هدايتشان فراخوانى ، هرگز راه نيابند . ( 57 )

وَرَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلًا ( 58 )

پروردگارت آمرزنده ومهربان است . اگر مىخواست به سبب كردارشان در اين جهان بازخواستشان كند ، بىدرنگ به عذابشان مىسپرد . اما عذاب را زماني معين است كه چون فرازآيد ، پناهگاهى نيابند . ( 58 )

وَتِلْكَ الْقُرَى أَهْلَكْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِدًا ( 59 )

وآن قريه‌ها را چون كافر شدند به هلاكت رسانيديم وبراي هلاكتشان وعده‌اى نهاديم . ( 59 )

وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُبًا ( 60 )

وموسى به شاگرد خود گفت : من هم چنان خواهم رفت تا آنجا كه دو دريا به هم رسيده‌اند . يا مىرسم ، يا عمرم به سر مىآيد . ( 60 )

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَبًا ( 61 )

چون آن دو به آنجا كه دو دريا به هم رسيده بودند رسيدند ، ماهيشان را فراموش كردند وما هي راه دريا گرفت ودر آب شد . ( 61 )