القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٩٩

سورة الكهف

وَدَخَلَ جَنَّتَهُ وَهُوَ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ قَالَ مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا ( 35 )

وآن مرد ستم بر خويشتن كرده به باغ خود درآمد وگفت : نپندارم كه اين باغ هرگز از ميان برود . ( 35 )

وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا ( 36 )

ونپندارم كه قيامت هم بيايد . واگر هم مرا نزد خدا برند ، جايگاهى بهتر از اين باغ خواهم يافت . ( 36 )

قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا ( 37 )

دوستش كه با أو گفت وگو مىكرد گفت : آيا بر آن كس كه تو را از خاك وسپس از نطفه بيافريد ومردى راست بالا كرد ، كافر شده‌اى ؟ ( 37 )

لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا ( 38 )

ولى أو خداى يكتا پروردگار من است ومن هيچ كس را شريك پروردگارم نمىسازم . ( 38 )

وَلَوْلَا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَوَلَدًا ( 39 )

چرا آن گاه كه به باغ خود درآمدى نگفتى : هر چه خداوند خواهد ، وهيچ نيرويى جز نيروى خدا نيست ؟ اگر مىبينى كه دارايى وفرزند من كمتر از تو است ، ( 39 )

فَعَسَى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْرًا مِنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِنَ السَّمَاءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًا زَلَقًا ( 40 )

شايد پروردگار من مرا چيزى بهتر از باغ تو دهد . شايد بر آن باغ صاعقه‌اى بفرستد وآن را به زمينى صاف ولغزنده بدل سازد . ( 40 )

أَوْ يُصْبِحَ مَاؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا ( 41 )

يا آب آن بر زمين فرو رود وهرگز به يافتن آن قدرت نيابى . ( 41 )

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا ( 42 )

به ثمره‌اش آفت رسيد وبامدادان دست حسرت بر دست مىساييد كه چه هزينه‌اى كرده بود واكنون همهء بناهايش فرو ريخته است . ومىگويد : اى كاش كسى را شريك پروردگارم نساخته بودم . ( 42 )

وَلَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًا ( 43 )

جز خدا گروهى كه به ياريش برخيزند نبود وخود قدرت نداشت . ( 43 )

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَخَيْرٌ عُقْبًا ( 44 )

آنجا يارى كردن خداى حق را سزد . پاداش أو بهتر وسرانجامش نيكوتر است . ( 44 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِرًا ( 45 )

برايشان زندگى دنيا را مثَل بزن كه چون بارانى است كه از آسمان ببارد وبا آن گياهان گوناگون به فراوانى برويد . ناگاه خشك شود وباد بر هر سو پراكنده‌اش سازد . وخدا بر هر كارى تواناست . ( 45 )