القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٩٨

سورة الكهف

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا ( 28 )

وهمراه با كساني كه هر صبح وشام پروردگارشان را مىخوانند وخشنودى أو را مىجويند ، خود را به صبر وأدار . ونبايد چشمان تو براي يافتن پيرايه‌هاى اين زندگى دنيوي از اينان منصرف گردد . واز آن كه دلش را از ذكر خود بىخبر ساخته‌ايم ، واز پى هواي نفس خود مىرود ودر كارهايش اسراف مىورزد ، پيروى مكن . ( 28 )

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا ( 29 )

بگو : اين سخن حق از جانب پروردگار شماست . هر كه بخواهد ايمان بياورد وهر كه بخواهد كافر شود . ما براي كافران آتشى كه لهيب آن همه را دربرمىگيرد ، آماده كرده‌ايم وچون به استغاثه آب خواهند از آبى چون مس گداخته كه از حرارتش چهره‌ها كباب مىشود بخورانندشان ، چه آب بدى وچه آرامگاهى بد . ( 29 )

إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ( 30 )

كساني كه ايمان آورده‌اند وكارهاى شايسته كرده‌اند ، بدانند كه ما پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكنيم . ( 30 )

أُولَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِنْ سُنْدُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ( 31 )

برايشان بهشتهاى جاويد است . از زير پاهاشان نهرها جارى است . بهشتيان را به دستبندهاى زر مىآرايند وجامه‌هايى سبز از ديباى نازك وديباى ستبر مىپوشند ودر آنجا بر تختها تكيه مىزنند . چه پاداش نيكويى وچه آرامگاه نيكويى . ( 31 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَابٍ وَحَفَفْنَاهُمَا بِنَخْلٍ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًا ( 32 )

برايشان داستان دو مرد را بيان كن كه به يكى دو تاكستان داده بوديم وبر گرد آنها نخلها ودر ميانشان كشتزار كرده بوديم . ( 32 )

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ آَتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئًا وَفَجَّرْنَا خِلَالَهُمَا نَهَرًا ( 33 )

آن دو تاكستان ، ميوهء خود را مىدادند بي هيچ كم وكاست . ونهرى بين آن دو جارى گردانيديم . ( 33 )

وَكَانَ لَهُ ثَمَرٌ فَقَالَ لِصَاحِبِهِ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَأَعَزُّ نَفَرًا ( 34 )

حاصل از آنِ أو بود . به دوستش كه با أو گفت وگو مىكرد گفت : من به مال از تو بيشتر وبه افراد پيروزترم . ( 34 )