القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٤٨

سورة يوسف

فَلَمَّا أَنْ جَاءَ الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 96 )

چون مژده‌دهنده آمد وجامه بر روى أو انداخت ، بينا گشت . گفت : آيا نگفتمتان كه آنچه من از خدا مىدانم شما نمىدانيد ؟ ( 96 )

قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ ( 97 )

گفتند : اى پدر براي گناهان ما آمرزش بخواه كه ما خطاكار بوده‌ايم . ( 97 )

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ( 98 )

گفت : از پروردگارم براي شما آمرزش خواهم خواست ، أو آمرزنده ومهربان است . ( 98 )

فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آَوَى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ آَمِنِينَ ( 99 )

چون بر يوسف داخل شدند ، پدر ومادر را به آغوش كشيد وگفت : به مصر درآييد كه اگر خدا بخواهد در أمان خواهيد بود . ( 99 )

وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوا لَهُ سُجَّدًا وَقَالَ يَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِمَا يَشَاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 100 )

پدر ومادر را بر تخت فرا برد وهمه در برابر أو به سجده درآمدند . گفت : اى پدر ، اين است تعبير آن خواب من كه اينك پروردگارم آن را تحقق بخشيده است . وچقدر به من نيكى كرده است آن گاه كه مرا از زندان برهانيد وپس از آنكه شيطان ميان من وبرادرانم فساد كرده بود ، شما را از باديه به اينجا آورد . پروردگار من به هر چه اراده كند دقيق است ، كه أو دانا وحكيم است . ( 100 )

رَبِّ قَدْ آَتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ( 101 )

اى پروردگار من ، مرا فرمانروايى دادى ومرا علم تعبير خواب آموختى . اى آفرينندهء آسمانها وزمين ، تو در دنيا وآخرت كارساز منى . مرا مسلمان بميران وقرين شايستگان ساز . ( 101 )

ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ ( 102 )

اينها خبرهاى غيب است كه به تواش وحى مىكنيم . وآن هنگام كه با يكديگر گرد آمده بودند ومشورت مىكردند وحيلت مىساختند ، تو نزد آنها نبودى . ( 102 )

وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ ( 103 )

هر چند تو به ايمانشان حريص باشى ، بيشتر مردم ايمان نمىآورند . ( 103 )