القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٣١

سورة هود

قَالَتْ يَا وَيْلَتَى أَأَلِدُ وَأَنَا عَجُوزٌ وَهَذَا بَعْلِي شَيْخًا إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عَجِيبٌ ( 72 )

زن گفت : واي بر من ، آيا در اين پيرزالى مىزايم واين شوهر من نيز پير است ؟ اين چيز عجيبى است . ( 72 )

قَالُوا أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ ( 73 )

گفتند : آيا از فرمان خدا تعجب مىكنى ؟ رحمت وبركات خدا بر شما أهل اين خانه ارزانى باد . أو ستودنى وبزرگوار است . ( 73 )

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الرَّوْعُ وَجَاءَتْهُ الْبُشْرَى يُجَادِلُنَا فِي قَوْمِ لُوطٍ ( 74 )

چون وحشت از إبراهيم برفت وأو را نويد آمد ، با ما در بارهء قوم لوط به مجادله برخاست . ( 74 )

إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ ( 75 )

إبراهيم بردبار است ورئوف است وفرمانبردار است . ( 75 )

يَا إِبْرَاهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هَذَا إِنَّهُ قَدْ جَاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمْ آَتِيهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ ( 76 )

اى إبراهيم ، از اين سخن اعراض كن . فرمان پروردگارت فراز آمده است وبر آنها عذابي كه هيچ برگشتى ندارد فرود خواهد آمد . ( 76 )

وَلَمَّا جَاءَتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِيءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالَ هَذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ ( 77 )

چون رسولان ما نزد لوط آمدند ، لوط اندوهگين ودلتنگ شد وگفت : امروز روز سختى است . ( 77 )

وَجَاءَهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوا يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ قَالَ يَا قَوْمِ هَؤُلَاءِ بَنَاتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي أَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَشِيدٌ ( 78 )

وقومش شتابان نزد أو آمدند وآنان پيش از اين مرتكب كارهاى زشت مىشدند . لوب گفت : اى قوم من ، اينها دختران من هستند . براي شما پاكيزه‌ترند . از خدا بترسيد ومرا در برابر مهمانانم خجل مكنيد . آيا مرد خردمندى در ميان شما نيست ؟ ( 78 )

قَالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِي بَنَاتِكَ مِنْ حَقٍّ وَإِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيدُ ( 79 )

گفتند : تو خود مىدانى كه ما را به دختران تو نيازى نيست ونيز مىدانى كه چه مىخواهيم . ( 79 )

قَالَ لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آَوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ ( 80 )

لوط گفت : كاش در برابر شما قدرتى مىداشتم ، يا مىتوانستم به تكيه‌گاهى استوار پناه ببرم . ( 80 )

قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ ( 81 )

گفتند : اى لوط ، ما رسولان پروردگار تو هستيم . اينان ، هرگز به تو دست نخواهند يافت . چون پاسى از شب بگذرد ، خاندان خويش را بيرون ببر . وهيچ يك از شما روى برنگرداند جز زنت كه به أو نيز آنچه به آنها رسد خواهد رسيد . وعدهء آنها صبحگاه است . آيا صبح نزديك نيست ؟ ( 81 )