القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٢٥

سورة هود

أُولَئِكَ لَمْ يَكُونُوا مُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ يُضَاعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ مَا كَانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوا يُبْصِرُونَ ( 20 )

اينان نمىتوانند در روى زمين از خداى بگريزند وجز أو هيچ ياورى ندارند ، عذابشان مضاعف مىشود . نه توان شنيدن داشته‌اند ونه توان ديدن . ( 20 )

أُولَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ ( 21 )

اينان به خويشتن زيان رسانيدند وآنچه را كه به دروغ خدا مىخواندند از دست داده‌اند . ( 21 )

لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآَخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ ( 22 )

به ناچار در آخرت زيانكارترند . ( 22 )

إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُوا إِلَى رَبِّهِمْ أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ( 23 )

كساني كه ايمان آورده‌اند وكارهاى شايسته كرده‌اند ودر برابر پروردگارشان فروتنى نموده‌اند ، أهل بهشتند ودر آن جاويدانند . ( 23 )

مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ كَالْأَعْمَى وَالْأَصَمِّ وَالْبَصِيرِ وَالسَّمِيعِ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ( 24 )

مثَل اين دو گروه مثَل كور وكر وبينا وشنواست . آيا اين دو به مثَل با هم برابرند ؟ چرا پند نمىگيريد ؟ ( 24 )

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 25 )

ونوح را بر مردمش به پيامبرى فرستاديم . گفت : من براي شما بيمدهنده‌اى آشكارم ، ( 25 )

أَنْ لَا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ ( 26 )

كه جز خداى يكتا را نپرستيد . زيرا از عذاب روز سخت قيامت بر شما بيمناكم . ( 26 )

فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا نَرَاكَ إِلَّا بَشَرًا مِثْلَنَا وَمَا نَرَاكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِ وَمَا نَرَى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كَاذِبِينَ ( 27 )

مهتران قومش كه كافر بودند گفتند : ما تو را جز انساني همانند خويش نمىبينيم . ونمىبينيم كه جز أراذل قوم از تو متابعت كنند . ونمىبينيم كه شما را بر ما فضيلتى باشد ، بلكه پنداريم كه دروغ مىگوييد . ( 27 )

قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَآَتَانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ ( 28 )

گفت : اى قوم من ، چه مىگوييد اگر از پروردگارم حجتي به همراه داشته باشم وأو مرا رحمت خويش ارزانى كرده باشد وشما از ديدن آن ناتوان باشيد . آيا در حالي كه خود نمىخواهيد ، شما را به اكراه به قبول آن واداريم ؟ ( 28 )