القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٠٧
سورة التوبة
وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )
ونيز خدا پذيرفت توبهء آن سه تن را كه از جنگ تخلف كرده بودند ، تا آن گاه كه زمين با همهء گشادگيش بر آنها تنگ شد وجان در تنشان نمىگنجيد وخود دانستند كه جز خداوند هيچ پناهگاهى كه بدان روى آورند ندارند . پس خداوند توبهء آنان بپذيرفت تا به أو بازآيند ، كه توبه‌پذير ومهربان است . ( 118 )
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )
اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، از خدا بترسيد وبا راستگويان باشيد . ( 119 )
مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )
أهل مدينه وعربهاى باديه‌نشين أطراف آن را نرسد كه از همراهى با پيامبر خدا تخلف ورزند ونبايد كه از أو به خود پردازند . زيرا در راه خدا هيچ تشنگى به آنها چيره نشود يا به رنج نيفتند يا به گرسنگى دچار نگردند يا قدمي كه كافران را خشمگين سازد برندارند يا به دشمن دستبردى نزنند ، مگر آنكه عمل صالحي برايشان نوشته شود ، كه خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمىسازد . ( 120 )
وَلَا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 121 )
وهيچ مالي چه اندك وچه بسيار خرج نكنند واز هيچ واديى نگذرند ، مگر آنكه به حسابشان نوشته شود ، تا خدا پاداششان دهد ، چون پاداش نيكوترين كارى كه مىكرده‌اند . ( 121 )
وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ( 122 )
ونتوانند مؤمنان كه همگى به سفر روند . چرا از هر گروهى دسته‌اى به سفر نروند تا دانش دين خويش را بياموزند وچون بازگشتند مردم خود را هشدار دهند ، باشد كه از زشتكارى حذر كنند ؟ ( 122 )