القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٦٣

سورة الأعراف

قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يَا شُعَيْبُ وَالَّذِينَ آَمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا قَالَ أَوَلَوْ كُنَّا كَارِهِينَ ( 88 )

مهتران قومش كه سركشى پيشه كرده بودند گفتند : اى شعيب ، تو وكساني را كه به تو ايمان آورده‌اند از قريهء خويش مىرانيم مگر آنكه به آيين ما برگرديد . گفت : وهر چند از آن كراهت داشته باشيم ؟ ( 88 )

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْهَا وَمَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَعُودَ فِيهَا إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ ( 89 )

پس از آنكه خدا ما را از كيش شما رهانيده است اگر بدان بازگرديم ، بر خدا دروغ بسته باشيم ، وما ديگر بار بدان كيش بازنمىگرديم ، مگر آنكه خدا آن پروردگار ما خواسته باشد . زيرا علم پروردگار ما بر همه چيز احاطه دارد . ما بر خدا توكل مىكنيم . اى پروردگار ما ، ميان ما وقوم ما به حق ، راهى بگشا كه تو بهترين راهگشايان هستى . ( 89 )

وَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ ( 90 )

مهتران قومش كه كافر بودند ، گفتند : اگر از شعيب پيروى كنيد سخت زيان كرده‌ايد . ( 90 )

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ ( 91 )

پس زلزله‌اى سخت آنان را فرو گرفت ودر خانه‌هاى خود بر جاى مُردند . ( 91 )

الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَانُوا هُمُ الْخَاسِرِينَ ( 92 )

آنان كه شعيب را به دروغگويى نسبت دادند ، گويى كه هرگز در آن ديار نبوده‌اند . آنان كه شعيب را به دروغگويى نسبت دادند خود زيان كردند . ( 92 )

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آَسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِينَ ( 93 )

پس ، از آنها رويگردان شد وگفت : اى قوم من ، هرآينه پيامهاى پروردگارم را به شما رسانيدم واندرزتان دادم . چگونه بر مردمى كافر اندوهگين شوم ؟ ( 93 )

وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ( 94 )

وما هيچ پيامبرى را به هيچ قريه‌اى نفرستاديم مگر آنكه ساكنانش را به سختى وبيمارى گرفتار كرديم ، باشد كه تضرع كنند . ( 94 )

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آَبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ( 95 )

آن گاه جاى بلا ومحنت را به خوشى وخوبى سپرديم ، تا شمارشان افزون شد وگفتند : آن پدران ما بودند با سختى وبهروزى . ناگهان آنان را بىخبر فرو گرفتيم . ( 95 )