القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٥٨

سورة الأعراف

وَلَقَدْ جِئْنَاهُمْ بِكِتَابٍ فَصَّلْنَاهُ عَلَى عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 52 )

براي هدايت مؤمنان وبخشايش به ايشان كتابي آورديم كه در آن هر چيز را از روى دانش به تفصيل بيان كرده‌ايم . ( 52 )

هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِي تَأْوِيلُهُ يَقُولُ الَّذِينَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ فَهَلْ لَنَا مِنْ شُفَعَاءَ فَيَشْفَعُوا لَنَا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ ( 53 )

آيا جز نتيجهء اعمال انتظارى دارند ؟ روزى كه نتيجهء اعمال پديدار شود ، كساني كه آن روز را از ياد برده مىگويند : پيامبران پروردگار ما به حق آمدند . آيا شفيعانى هستند كه ما را شفاعت كنند ؟ يا آنكه كسى هست كه ما را باز گرداند تا كارهاى ديگرى جز آن كارها كه مىكرديم ، انجام دهيم ؟ به خود زيان رسانيدند وآن بتان را كه به دروغ ساخته بودند اينك از دست داده‌اند . ( 53 )

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ( 54 )

پروردگار شما اللَّه است كه آسمانها وزمين را در شش روز آفريد . پس به عرش پرداخت . شب را در روز مىپوشاند وروز شتابان آن را مىطلبد . وآفتاب وماه وستارگان مسخّر فرمان أو هستند . آگاه باشيد كه أو راست آفرينش وفرمانروايى . خدا آن پروردگار جهانيان به غايت بزرگ است . ( 54 )

ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ( 55 )

پروردگارتان را با تضرع ودر نهان بخوانيد ، زيرا أو متجاوزان سركش را دوست ندارد . ( 55 )

وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا إِنَّ رَحْمَةَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ ( 56 )

در زمين آن گاه كه به صلاح آمده است فساد مكنيد . وخدا را از روى بيم واميد بخوانيد . ورحمت خدا به نيكوكاران نزديك است . ( 56 )

وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاءَ فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ كَذَلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتَى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ( 57 )

واوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به بشارت مىفرستد . چون بادها ابرهاى گرانبار را بردارند ، ما آن را به سرزمينهاى مرده روان سازيم واز آن باران مىفرستيم وبه باران هر گونه ثمره‌اى را مىرويانيم . مردگان را نيز اينچنين زنده مىگردانيم شايد پند گيريد . ( 57 )