القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٦

سورة المائدة

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَى مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آَبَاءَنَا أَوَلَوْ كَانَ آَبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ ( 104 )

وچون به ايشان گويند كه به آنچه خدا نازل كرده است وبه پيامبر روى آوريد ، گويند : آن آيينى كه پدران خود را بدان معتقد يافته‌ايم ما را بس است . حتى اگر پدرانشان هيچ نمىدانسته‌اند وراه هدايت نيافته بوده‌اند ؟ ( 104 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 105 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، به خود پردازيد . اگر شما هدايت يافته‌ايد ، آنان كه گمراه مانده‌اند به شما زيانى نرسانند . بازگشت همهء شما نزد خداست ، تا شما را به آن كارها كه مىكرده‌ايد آگاه گرداند . ( 105 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آَخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآَثِمِينَ ( 106 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، چون مرگتان فرا رسد به هنگام وصيت دو عادل را از ميان خودتان به شهادت گيريد ، يا از غير خودتان ، هر گاه كه در سفر بوديد ومرگتان فرارسيد . اگر از آن دو در شك بوديد نگاهشان داريد تا بعد از نماز ، آن گاه به خدا سوگند خورند كه اين شهادت را به هيچ قيمتي دگرگون نكنيم هر چند به سود خويشاوندمان باشد وآن را كتمان نكنيم ، اگر جز اين باشد از گناهكارانيم . ( 106 )

فَإِنْ عُثِرَ عَلَى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْمًا فَآَخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيَانِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَا إِنَّا إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 )

وهر گاه معلوم شود كه آن دو شاهد مرتكب گناه خيانت شده‌اند ، دو شاهد ديگر كه اولىتر از آن دو باشند جاى ايشان را بگيرند . آن دو به خدا قسم خورند كه شهادت ما از شهادت آن دو درستتر است وما از حق تجاوز نكنيم ، هر گاه چنين كنيم از ستمكاران باشيم . ( 107 )

ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهَادَةِ عَلَى وَجْهِهَا أَوْ يَخَافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمَانٌ بَعْدَ أَيْمَانِهِمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاسْمَعُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ( 108 )

اين شيوه نزديكتر به آن است كه هم شهادت را بر وجه خود ادا كنند يا پس از سوگند خوردن از ردّ سوگندهايشان بترسند . از خدا بترسيد . وگوش فرا داريد . خدا مردم نافرمان را هدايت نمىكند . ( 108 )