القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٨٩

سورة النساء

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آَمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا ( 60 )

آيا نديده‌اى كساني را كه مىپندارند به آنچه به سوى تو نازل شده و [ به ] آنچه پيش از تو نازل گرديده ، ايمان آورده‌اند [ با اين همه ] مىخواهند داورىِ ميان خود را به سوى طاغوت ببرند ، با آنكه قطعاً فرمان يافته‌اند كه بدان كفر ورزند ، و [ لي ] شيطان مىخواهد آنان را به گمراهىِ دورى دراندازد . ( 60 )

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَى مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ رَأَيْتَ الْمُنَافِقِينَ يَصُدُّونَ عَنْكَ صُدُودًا ( 61 )

وچون به ايشان گفته شود : « به سوى آنچه خدا نازل كرده وبه سوى پيامبر [ أو ] بياييد » ، منافقان را مىبينى كه از تو سخت ، روى برمىتابند . ( 61 )

فَكَيْفَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جَاءُوكَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِيقًا ( 62 )

پس چگونه ، هنگامى كه به [ سزاىِ ] كار وكردار پيشينشان مصيبتى به آنان مىرسد ، نزد تو مىآيند وبه خدا سوگند مىخورند كه ما جز نيكويى وموافقت قصدي نداشتيم ؟ ( 62 )

أُولَئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغًا ( 63 )

اينان همان كسانند كه خدا مىداند چه در دل دارند . پس ، از آنان روى برتاب ، و [ لي ] پندشان ده ، وبا آنها سخنى رسا كه در دلشان [ مؤثّر ] افتد ، بگوى . ( 63 )

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا ( 64 )

وما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر آنكه به توفيق الهى از أو أطاعت كنند . واگر آنان وقتي به خود ستم كرده بودند ، پيش تو مىآمدند واز خدا آمرزش مىخواستند وپيامبر [ نيز ] براي آنان طلب آمرزش مىكرد ، قطعاً خدا را توبه‌پذيرِ مهربان مىيافتند . ( 64 )

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ( 65 )

ولى چنين نيست ، به پروردگارت قَسَم كه ايمان نمىآورند ، مگر آنكه تو را در مورد آنچه ميان آنان مايهء اختلاف است داور گردانند سپس از حكمي كه كرده‌اى در دلهايشان احساس ناراحتى [ وترديد ] نكنند ، وكاملًا سرِ تسليم فرود آورند . ( 65 )