القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٨١
سورة النساء
وَاللَّاتِي يَأْتِينَ الْفَاحِشَةَ مِنْ نِسَائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا ( 15 )
واز زنانِ شما ، كساني كه مرتكب زنا مىشوند ، چهار تن از ميان خود [ مسلمانان ] بر آنان گواه گيريد پس اگر شهادت دادند ، آنان [ زنان ] را در خانه‌ها نگاه داريد تا مرگشان فرا رسد يا خدا راهى براي آنان قرار دهد . ( 15 )
وَاللَّذَانِ يَأْتِيَانِهَا مِنْكُمْ فَآَذُوهُمَا فَإِنْ تَابَا وَأَصْلَحَا فَأَعْرِضُوا عَنْهُمَا إِنَّ اللَّهَ كَانَ تَوَّابًا رَحِيمًا ( 16 )
واز ميان شما ، آن دو تن را كه مرتكب زشتكارى مىشوند ، آزارشان دهيد پس اگر توبه كردند ودرستكار شدند از آنان صرفنظر كنيد ، زيرا خداوند توبه‌پذير مهربان است . ( 16 )
إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولَئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ( 17 )
توبه ، نزد خداوند ، تنها براي كساني است كه از روى ناداني مرتكب گناه مىشوند ، سپس به زودى توبه مىكنند اينانند كه خدا توبه‌شان را مىپذيرد ، وخداوند داناى حكيم است . ( 17 )
وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآَنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ( 18 )
وتوبهء كساني كه گناه مىكنند ، تا وقتي كه مرگ يكى از ايشان دررسد ، مىگويد : « اكنون توبه كردم » ، پذيرفته نيست و [ نيز توبه ] كساني كه در حال كفر مىميرند ، پذيرفته نخواهد بود ، آنانند كه برايشان عذابي دردناك آماده كرده‌ايم . ( 18 )
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا وَلَا تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ مَا آَتَيْتُمُوهُنَّ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِنْ كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَيَجْعَلَ اللَّهُ فِيهِ خَيْرًا كَثِيرًا ( 19 )
اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، براي شما حلال نيست كه زنان را به اكراه ارث بريد وآنان را زير فشار مگذاريد تا بخشي از آنچه را به آنان داده‌ايد [ از چنگشان به در ] بَريد ، مگر آنكه مرتكب زشتكارى آشكارى شوند ، وبا آنها بشايستگى رفتار كنيد واگر از آنان خوشتان نيامد ، پس چه بسا چيزى را خوش نمىداريد وخدا در آن مصلحت فراوان قرار مىدهد . ( 19 )