القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٧٣

سورة آل عمران

وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ ( 166 )

وروزى كه [ در أحد ] آن دو گروه با هم برخورد كردند ، آنچه به شما رسيد به اذن خدا بود [ تا شما را بيازمايد ] ومؤمنان را معلوم بدارد ( 166 )

وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَاتَّبَعْنَاكُمْ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَانِ يَقُولُونَ بِأَفْواهِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ ( 167 )

همچنين كساني را كه دو رويى نمودند [ نيز ] معلوم بدارد . وبه ايشان گفته شد : « بياييد در راه خدا بجنگيد يا دفاع كنيد . » گفتند : « اگر جنگيدن مىدانستيم مسلماً از شما پيروى مىكرديم . » آن روز ، آنان به كفر نزديكتر بودند تا به ايمان . به زبانِ خويش چيزى مىگفتند كه در دلهايشان نبود ، وخدا به آنچه مىنهفتند داناتر است . ( 167 )

الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ( 168 )

همان كساني كه [ خود در خانه ] نشستند ودر بارهء دوستان خود گفتند : « اگر از ما پيروى مىكردند كشته نمىشدند . » بگو : « اگر راست مىگوييد مرگ را از خودتان دور كنيد . » ( 168 )

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ( 169 )

هرگز كساني را كه در راه خدا كشته شده‌اند ، مرده مپندار ، بلكه زنده‌اند كه نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند . ( 169 )

فَرِحِينَ بِمَا آَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 170 )

به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است شادمانند ، وبراي كساني كه از پى ايشانند وهنوز به آنان نپيوسته‌اند شادى مىكنند كه نه بيمى بر ايشان است ونه اندوهگين مىشوند . ( 170 )

يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ ( 171 )

بر نعمت وفضل خدا واينكه خداوند پاداش مؤمنان را تباه نمىگرداند ، شادى مىكنند . ( 171 )

الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 172 )

كساني كه [ در نبرد أحد ] پس از آنكه زخم برداشته بودند ، دعوت خدا وپيامبر [ أو ] را أجابت كردند ، براي كساني از آنان كه نيكى وپرهيزگارى كردند پاداشى بزرگ است . ( 172 )

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ( 173 )

همان كساني كه [ برخى از ] مردم به ايشان گفتند : « مردمان براي [ جنگ با ] شما گرد آمده‌اند پس ، از آن بترسيد . » و [ لي اين سخن ] بر ايمانشان افزود وگفتند : « خدا ما را بس است ونيكو حمايتگرى است . » ( 173 )