القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٧١

سورة آل عمران

ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعَاسًا يَغْشَى طَائِفَةً مِنْكُمْ وَطَائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَلْ لَنَا مِنَ الْأَمْرِ مِنْ شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ مَا لَا يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ مَا قُتِلْنَا هَاهُنَا قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَلِيَبْتَلِيَ اللَّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ( 154 )

سپس [ خداوند ] بعد از آن اندوه ، آرامشى [ به صورت ] خواب سبكى ، بر شما فرو فرستاد ، كه گروهى از شما را فرا گرفت ، وگروهى [ تنها ] در فكر جان خود بودند ودربارهء خدا ، گمانهاى ناروا ، همچون گمانهاى [ دوران ] جاهليت مىبردند . مىگفتند : « آيا ما را در اين كار اختياري هست ؟ » بگو : « سررشتهء كارها [ شكست يا پيروزى ] ، يكسر به دست خداست . » آنان چيزى را در دلهايشان پوشيده مىداشتند ، كه براي تو آشكار نمىكردند . مىگفتند : « اگر ما را در اين كار اختياري بود ، [ ووعدهء پيامبر واقعيت داشت ، ] در اينجا كشته نمىشديم . » بگو : « اگر شما در خانه‌هاى خود هم بوديد ، كساني كه كشته شدن بر آنان نوشته شده ، قطعاً [ با پاى خود ] به سوى قتلگاههاى خويش مىرفتند . و [ اينها ] براي اين است كه خداوند ، آنچه را در دلهاى شماست ، [ در عمل ] بيازمايد وآنچه را در قلبهاى شماست ، پاك گرداند وخدا به راز سينه‌ها آگاه است . ( 154 )

إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا وَلَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 155 )

روزى كه دو گروه [ در أحد ] با هم روياروى شدند ، كساني كه از ميان شما [ به دشمن ] پشت كردند ، در حقيقت جز اين نبود كه به سبب پاره‌اى از آنچه [ از گناه ] حاصل كرده بودند ، شيطان آنان را بلغزانيد . وقطعاً خدا از ايشان درگذشت زيرا خدا آمرزگار بردبار است . ( 155 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 156 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، همچون كساني نباشيد كه كفر ورزيدند وبه برادرانشان - هنگامى كه به سفر رفته [ ودر سفر مردند ] ويا جهادگر شدند [ وكشته شدند ] ، گفتند : « اگر نزد ما [ مانده ] بودند ، نمىمردند وكشته نمىشدند . » [ شما چنين سخنانى مگوييد ] تا خدا آن را در دلهايشان حسرتي قرار دهد . وخدا [ ست كه ] زنده مىكند ومىميراند ، وخدا [ ست كه ] به آنچه مىكنيد بيناست . ( 156 )

وَلَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ ( 157 )

واگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد ، قطعاً آمرزش خدا ورحمت أو از [ همهء ] آنچه [ آنان ] جمع مىكنند بهتر است . ( 157 )