القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٦٩

سورة آل عمران

وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ ( 141 )

وتا خدا كساني را كه ايمان آورده‌اند خالص گرداند وكافران را [ به تدريج ] نابود سازد . ( 141 )

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ ( 142 )

آيا پنداشتيد كه داخل بهشت مىشويد ، بىآنكه خداوند جهادگران وشكيبايان شما را معلوم بدارد ؟ ( 142 )

وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ( 143 )

وشما مرگ را پيش از آنكه با آن روبرو شويد ، سخت آرزو مىكرديد پس ، آن را ديديد و [ هم چنان ] نگاه مىكرديد . ( 143 )

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ ( 144 )

ومحمد ، جز فرستاده‌اى كه پيش از أو [ هم ] پيامبرانى [ آمده و ] گذشتند ، نيست . آيا اگر أو بميرد يا كشته شود ، از عقيدهء خود برمىگرديد ؟ وهر كس از عقيدهء خود بازگردد ، هرگز هيچ زيانى به خدا نمىرساند ، وبه زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مىدهد . ( 144 )

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُؤَجَّلًا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الْآَخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ ( 145 )

وهيچ نفسي جز به فرمان خدا نميرد . [ خداوند ، مرگ را ] به عنوان سرنوشتى معين [ مقرر كرده است ] . وهر كه پاداش اين دنيا را بخواهد به أو از آن مىدهيم وهر كه پاداش آن سراى را بخواهد از آن به أو مىدهيم ، وبه زودى سپاسگزاران را پاداش خواهيم داد . ( 145 )

وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ ( 146 )

وچه بسيار پيامبرانى كه همراه أو توده‌هاى انبوه ، كارزار كردند ودر برابر آنچه در راه خدا بديشان رسيد ، سستى نورزيدند وناتوان نشدند وتسليم [ دشمن ] نگرديدند ، وخداوند ، شكيبايان را دوست دارد . ( 146 )

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ( 147 )

وسخن آنان جز اين نبود كه گفتند : « پروردگارا ، گناهان ما وزياده‌روى ما ، در كارمان را بر ما ببخش ، وگامهاى ما را استوار دار ، وما را بر گروه كافران يارى ده . » ( 147 )

فَآَتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآَخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ( 148 )

پس خداوند ، پاداش اين دنيا ، وپاداش نيك آخرت را به آنان عطا كرد ، وخداوند نيكوكاران را دوست دارد . ( 148 )