القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٧٩

سورة الإنسان

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ ( 20 )

ولى نه ! [ شما دنياي ] زودگذر را دوست داريد ، ( 20 )

وَتَذَرُونَ الْآَخِرَةَ ( 21 )

وآخرت را وامىگذاريد . ( 21 )

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ ( 22 )

در آن روز چهره‌هايى شاداباند ، ( 22 )

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ( 23 )

وبه سوى پروردگار خود مىنگرند . ( 23 )

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ ( 24 )

ودر آن روز چهره‌هايى دژم باشند . ( 24 )

تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ( 25 )

[ چرا كه ] دانند موردِ عذابي كمرشكن قرار خواهند گرفت . ( 25 )

كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ ( 26 )

نه چنين است [ كه أو پندارد ، زيرا ] آن گاه كه جان ميان گلوگاهش رسد ، ( 26 )

وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ ( 27 )

وگفته شود : « چاره‌ساز كيست ؟ » ( 27 )

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ ( 28 )

وداند كه همان [ زمان ] فراق است ، ( 28 )

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ ( 29 )

و [ محتضر را ] ساق به ساق ديگر درپيچد ، ( 29 )

إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ ( 30 )

آن روز است كه بسوى پروردگارت سوق دادن باشد . ( 30 )

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى ( 31 )

پس [ گويند ] تصديق نكرد ونماز برپا نداشت ، ( 31 )

وَلَكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّى ( 32 )

بلكه تكذيب كرد وروى گردانيد ، ( 32 )

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ يَتَمَطَّى ( 33 )

سپس خرامان به سوى أهل خويش رفت ! ( 33 )

أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى ( 34 )

واي بر تو ! پس واي [ بر تو ! ] ( 34 )

ثُمَّ أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى ( 35 )

بازهم واي بر تو ! واي بر تو ! ( 35 )

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى ( 36 )

آيا انسان پندارد كه بيهوده رها مىشود ؟ ! ( 36 )

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَى ( 37 )

مگر أو [ قبلًا ] نطفه‌اى نبود كه [ در رحم ] ريخته مىشود ؟ ! ( 37 )

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى ( 38 )

سپس عَلَقه [ آويزك ] شد و [ خدايش ] شكل داد ودرست كرد ؟ ! ( 38 )

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَى ( 39 )

واز آن دو جنس نر ومادة را قرار داد ! ( 39 )

أَلَيْسَ ذَلِكَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَى ( 40 )

آيا چنين [ خدايى ] نتواند كه مردگان را زنده گرداند ؟ ! ( 40 )

سورة الإنسان

* ( سورة الإنسان ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا ( 1 )

به نام خداوند رحمتگر مهربان ، آيا انسان را آن هنگام از روزگار [ به ياد ] آيد كه چيزى درخورِ يادكرد نبود ؟ ( 1 )

إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا ( 2 )

ما انسان را از نطفه‌اى اندر آميخته آفريديم تا أو را بيازماييم ووى را شنوا وبينا گردانيديم . ( 2 )

إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا ( 3 )

ما راه را بدو نموديم يا سپاسگزار خواهد بود ويا ناسپاسگزار . ( 3 )

إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَ وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًا ( 4 )

ما براي كافران زنجيرها وغلّها وآتشى فروزان آماده كرده‌ايم . ( 4 )

إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ( 5 )

همانا نيكان از جامى نوشند كه آميزه‌اى از كافور دارد ، ( 5 )