القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٧١

سورة نوح

فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ( 40 )

[ هرگز ، ] به پروردگار خاوران وباختران سوگند ياد مىكنم كه ما تواناييم ، ( 40 )

عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ( 41 )

كه به جاى آنان بهتر از ايشان را بياوريم وبر ما پيشى نتوانند جُست . ( 41 )

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ( 42 )

پس بگذارشان ياوه گويند وبازى كنند تا روزى را كه وعده داده شده‌اند ملاقاة نمايند . ( 42 )

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ يُوفِضُونَ ( 43 )

روزى كه از گورها [ ى خود ] شتابان برآيند ، گويى كه آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند . ( 43 )

خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ( 44 )

ديدگانشان فرو افتاده ، [ غبارِ ] مذلَّت آنان را فرو گرفته است . اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مىشد . ( 44 )

سورة نوح

* ( سورة نوح ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ( 1 )

به نام خداوند رحمتگر مهربان ، ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه : « قومت را ، پيش از آنكه عذابي دردناك به آنان رسد ، هشدار ده . » ( 1 )

قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 2 )

[ نوح ] گفت : « اى قوم من ، من شما را هشداردهنده‌اى آشكارم ، ( 2 )

أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ( 3 )

كه خدا را بپرستيد واز أو پروا داريد ومرا فرمان بريد . ( 3 )

يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 4 )

[ تا ] برخى از گناهانتان را بر شما ببخشايد و [ اجل ] شما را تا وقتي معيّن به تأخير اندازد . اگر بدانيد ، چون وقت مقرّر خدا برسد ، تأخير بر نخواهد داشت . » ( 4 )

قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ( 5 )

[ نوح ] گفت : « پروردگارا ، من قوم خود را شب وروز دعوت كردم ، ( 5 )

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ( 6 )

ودعوت من جز بر گريزشان نيفزود . ( 6 )

وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آَذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ( 7 )

ومن هر بار كه آنان را دعوت كردم تا ايشان را بيامرزى ، انگشتانشان را در گوشهايشان كردند ورداى خويشتن بر سر كشيدند واصرار ورزيدند وهر چه بيشتر بر كبر خود افزودند . ( 7 )

ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ( 8 )

سپس من آشكارا آنان را دعوت كردم . ( 8 )

ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ( 9 )

باز من به آنان اعلام نمودم ودر خلوت [ و ] پوشيده نيز به ايشان گفتم . ( 9 )

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ( 10 )

وگفتم : از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه أو همواره آمرزنده است . ( 10 )