القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥٤٧

سورة الحشر

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَنْ يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( 4 )

اين [ عقوبت ] براي آن بود كه آنها با خدا وپيامبرش در افتادند وهر كس با خدا درافتد [ بداند كه ] خدا سختكيفر است . ( 4 )

مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ ( 5 )

آنچه درخت خرما بريديد يا آنها را [ دست نخورده ] بر ريشه‌هايشان بر جاى نهاديد ، به فرمان خدا بود ، تا نافرمانان را خوار گرداند . ( 5 )

وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 6 )

وآنچه را خدا از آنان به رسم غنيمت عايد پيامبر خود گردانيد ، [ شما براي تصاحب آن ] أسب يا شترى بر آن نتاختيد ، ولى خدا فرستادگانش را بر هر كه بخواهد چيره مىگرداند ، وخدا بر هر كارى تواناست . ( 6 )

مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ وَمَا آَتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( 7 )

آنچه خدا از [ دارايىِ ] ساكنان آن قريه‌ها عايد پيامبرش گردانيد ، از آنِ خدا واز آنِ پيامبر [ أو ] ومتعلَّق به خويشاوندان نزديك [ وى ] ويتيمان وبينوايان ودر راه ماندگان است ، تا ميان توانگران شما دست به دست نگردد . وآنچه را فرستاده [ أو ] به شما داد ، آن را بگيريد واز آنچه شما را باز داشت ، بازايستيد واز خدا پروا بداريد كه خدا سختكيفر است . ( 7 )

لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنْصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ ( 8 )

[ اين غنايم ، نخست ] اختصاص به بينوايان مهاجرى دارد كه از ديارشان واموالشان رانده شدند : خواستار فضل خدا وخشنودى [ أو ] مىباشند وخدا وپيامبرش را يارى مىكنند . اينان همان مردم درست كردارند . ( 8 )

وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 9 )

و [ نيز ] كساني كه قبل از [ مهاجران ] در [ مدينه ] جاى گرفته وايمان آورده‌اند هر كس را كه به سوى آنان كوچ كرده دوست دارند ونسبت به آنچه به ايشان داده شده است در دلهايشان حسدى نمىيابند وهر چند در خودشان احتياجى [ مبرم ] باشد ، آنها را بر خودشان مقدّم مىدارند . وهر كس از خسّت نفس خود مصون ماند ، ايشانند كه رستگارانند . ( 9 )