القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٥١٠

سورة محمد

وَيَقُولُ الَّذِينَ آَمَنُوا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُورَةٌ فَإِذَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ مُحْكَمَةٌ وَذُكِرَ فِيهَا الْقِتَالُ رَأَيْتَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَأَوْلَى لَهُمْ ( 20 )

وكساني كه ايمان آورده‌اند مىگويند : « چرا سوره‌اى [ دربارهء جهاد ] نازل نمىشود ؟ » امّا چون سوره‌اى صريح نازل شد ودر آن نامِ كارزار آمد ، مىبينى آنان كه در دلهايشان مرضى هست ، مانند كسى كه به حال بيهوشى مرگ افتاده به تو مىنگرند . ( 20 )

طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَعْرُوفٌ فَإِذَا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللَّهَ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ ( 21 )

[ ولى ] فرمانپذيرى وسخنى شايسته برايشان بهتر است . وچون كار به تصميم كشد ، قطعاً خير آنان در اين است كه با خدا راست [ دل ] باشند . ( 21 )

فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ ( 22 )

پس [ اى منافقان ، ] آيا اميد بستيد كه چون [ از خدا ] برگشتيد [ يا سرپرست مردم شديد ] در [ روى ] زمين فساد كنيد وخويشاونديهاى خود را از هم بگسليد ؟ ( 22 )

أُولَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَأَعْمَى أَبْصَارَهُمْ ( 23 )

اينان همان كسانند كه خدا آنان را لعنت نموده و [ گوش دل ] ايشان را ناشنوا وچشمهايشان را نابينا كرده است . ( 23 )

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآَنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا ( 24 )

آيا به آيات قرآن نمىانديشند ؟ يا [ مگر ] بر دلهايشان قفلهايى نهاده شده است ؟ ( 24 )

إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ ( 25 )

بىگمان ، كساني كه پس از آنكه [ راه ] هدايت بر آنان روشن شد [ به حقيقت ] پشت كردند ، شيطان آنان را فريفت وبه آرزوهاى دور ودرازشان انداخت . ( 25 )

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ ( 26 )

چرا كه آنان به كساني كه آنچه را خدا نازل كرده خوش نمىداشتند ، گفتند : « ما در كار [ مخالفت ] تا حدودي از شما أطاعت خواهيم كرد . » وخدا از همداستانى آنان آگاه است . ( 26 )

فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ ( 27 )

پس چگونه [ تاب مىآورند ] وقتي كه فرشتگان [ عذاب ] ، جانشان را مىستانند وبر چهره وپشت آنان تازيانه مىنوازند ؟ ( 27 )

ذَلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا مَا أَسْخَطَ اللَّهَ وَكَرِهُوا رِضْوَانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ ( 28 )

زيرا آنان از آنچه خدا را به خشم آورده پيروى كرده‌اند وخرسنديش را خوش نداشتند پس اعمالشان را باطل گردانيد . ( 28 )

أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ ( 29 )

آيا كساني كه در دلهايشان مرضى هست ، پنداشتند كه خدا هرگز كينهء آنان را آشكار نخواهد كرد ؟ ( 29 )