القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٨٢

سورة فصلت

وَمِنْ آَيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 39 )

واز [ ديگر ] نشانه‌هاى أو اين است كه تو زمين را فسرده مىبينى وچون باران بر آن فروريزيم به جنبش درآيد وبردَمَد . آرى ، همان كسى كه آن را زندگى بخشيد قطعاً زنده كنندهء مردگان است . در حقيقت ، أو بر هر چيزى تواناست . ( 39 )

إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آَيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا أَفَمَنْ يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آَمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 40 )

كساني كه در [ فهم وارائهء ] آيات ما كژ مىروند بر ما پوشيده نيستند . آيا كسى كه در آتش افكنده مىشود بهتر است يا كسى كه روز قيامت آسوده‌خاطر مىآيد ؟ هر چه مىخواهيد بكنيد كه أو به آنچه انجام مىدهيد بيناست . ( 40 )

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءَهُمْ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ ( 41 )

كساني كه به اين قرآن - چون بديشان رسيد - كفر ورزيدند [ به كيفر خود مىرسند ] وبه راستى كه آن كتابي ارجمند است . ( 41 )

لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ( 42 )

از پيش روى آن واز پشت سرش باطل به سويش نمىآيد وحى [ نامه ] اى است از حكيمى ستوده [ صفات ] . ( 42 )

مَا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٍ ( 43 )

به تو جز آنچه به پيامبران پيش از تو گفته شده است گفته نمىشود . به راستى كه پروردگار تو داراى آمرزش ودارندهء كيفرى پردرد است . ( 43 )

وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآَنًا أَعْجَمِيًّا لَقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آَيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آَذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُولَئِكَ يُنَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ ( 44 )

واگر [ اين كتاب را ] قرآني غير عربى گردانيده بوديم ، قطعاً مىگفتند : « چرا آيه‌هاى آن روشن بيان نشده ؟ كتابي غير عربى و [ مخاطبِ آن ] عرب زبان ؟ » بگو : « اين [ كتاب ] براي كساني كه ايمان آورده‌اند رهنمود ودرمانى است ، وكساني كه ايمان نمىآورند در گوشهايشان سنگينى است وقرآن بر ايشان نامفهوم است ، و [ گويى ] آنان را از جايى دور ندا مىدهند ! ( 44 )

وَلَقَدْ آَتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ( 45 )

وبه راستى موسى را كتاب [ تورات ] داديم ، پس در آن اختلاف واقع شد ، واگر از جانب پروردگارت فرمانِ [ مهلت ] سبقت نگرفته بود ، قطعاً ميانشان داورى شده بود ودر حقيقت آنان دربارهء آن به شكّى سخت دچارند . ( 45 )

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ( 46 )

هر كه كار شايسته كند ، به سود خود اوست وهر كه بدى كند ، به زيان خود اوست ، وپروردگار تو به بندگان [ خود ] ستمكار نيست . ( 46 )