القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٥٦

سورة ص

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ذَلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ ( 27 )

وآسمان وزمين وآنچه را كه ميان اين دو است به باطل نيافريديم ، اين گمان كساني است كه كافر شده [ وحقپوشى كرده ] اند ، پس واي از آتش بر كساني كه كافر شده‌اند . ( 27 )

أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ ( 28 )

يا [ مگر ] كساني را كه گرويده وكارهاى شايسته كرده‌اند ، چون مفسدانِ در زمين مىگردانيم ، يا پرهيزگاران را چون پليدكاران قرار مىدهيم ؟ ( 28 )

كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آَيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ ( 29 )

[ اين ] كتابي مبارك است كه آن را به سوى تو نازل كرده‌ايم تا در [ بارهء ] آيات آن بينديشند ، وخردمندان پند گيرند . ( 29 )

وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ( 30 )

وسليمان را به داوود بخشيديم . چه نيكو بنده‌اى ! به راستى أو توبه‌كار [ وستايشگر ] بود . ( 30 )

إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ ( 31 )

هنگامى كه [ طرف ] غروب ، اسبهاى أصيل را بر أو عرضه كردند ، ( 31 )

فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ ( 32 )

[ سليمان ] گفت : « واقعاً من دوستىِ اسبان را بر ياد پروردگارم ترجيح دادم تا [ هنگام نماز گذشت وخورشيد ] در پس حجابِ ظلمت شد . » ( 32 )

رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ ( 33 )

[ گفت : « اسبها ] را نزد من بازآوريد . » پس شروع كرد به دست كشيدن بر ساقها وگردن آنها [ وسرانجام وقف كردن آنها در راه خدا ] . ( 33 )

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ ( 34 )

وقطعاً سليمان را آزموديم وبر تخت أو جسدي بيفكنديم پس به توبه باز آمد . ( 34 )

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ( 35 )

گفت : « پروردگارا ، مرا ببخش ومُلكى به من ارزانى دار كه هيچ كس را پس از من سزاوار نباشد ، در حقيقت ، تويى كه خود بسيار بخشنده‌اى . » ( 35 )

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَيْثُ أَصَابَ ( 36 )

پس باد را در اختيار أو قرار داديم كه هر جا تصميم مىگرفت ، به فرمان أو نرم ، روان مىشد . ( 36 )

وَالشَّيَاطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَغَوَّاصٍ ( 37 )

وشيطانها را [ از ] بنّا وغوّاص ، ( 37 )

وَآَخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ ( 38 )

تا [ وحشيان ] ديگر را كه جفت جفت با زنجيرها به هم بسته بودند [ تحت فرمانش درآورديم ] . ( 38 )

هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ ( 39 )

[ گفتيم : ] « اين بخشش ماست ، [ آن را ] بىشمار ببخش يا نگاه دار . » ( 39 )

وَإِنَّ لَهُ عِنْدَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآَبٍ ( 40 )

وقطعاً براي أو در پيشگاه ما تقرّب وفرجام نيكوست . ( 40 )

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ( 41 )

وبندهء ما ايّوب را به ياد آور ، آن گاه كه پروردگارش را ندا داد كه : « شيطان مرا به رنج وعذاب مبتلا كرد . » ( 41 )

ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ( 42 )

[ به أو گفتيم : ] « با پاى خود [ به زمين ] بكوب ، اينك اين چشمه‌سارى است سرد وآشاميدنى . » ( 42 )