القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٥

سورة البقرة

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَلَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا وَاعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 260 )

و [ ياد كن ] آن گاه كه إبراهيم گفت : « پروردگارا ، به من نشان ده چگونه مردگان را زنده مىكنى ؟ » فرمود : « مگر ايمان نياورده‌اى ؟ » گفت : « چرا ، ولى تا دلم آرامش يابد . » فرمود : « پس ، چهار پرنده برگير ، وآنها را پيش خود ، ريز ريز گردان سپس بر هر كوهى پاره‌اى از آنها را قرار ده آن گاه آنها را فرا خوان ، شتابان به سوى تو مىآيند ، وبدان كه خداوند توانا وحكيم است . » ( 260 )

مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِئَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ( 261 )

مَثَل [ صدقاتِ ] كساني كه اموالِ خود را در راه خدا انفاق مىكنند همانند دانه‌اى است كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه‌اى صد دانه باشد وخداوند براي هر كس كه بخواهد [ آن را ] چند برابر مىكند ، وخداوند گشايشگر داناست . ( 261 )

الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُونَ مَا أَنْفَقُوا مَنًّا وَلَا أَذًى لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 262 )

كساني كه اموالِ خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، سپس در پىِ آنچه انفاق كرده‌اند ، منّت وآزارى روا نمىدارند ، پاداش آنان برايشان نزد پروردگارشان [ محفوظ ] است ، وبيمى بر آنان نيست واندوهگين نمىشوند . ( 262 )

قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى وَاللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ ( 263 )

گفتارى پسنديده [ در برابر نيازمندان ] وگذشت [ از اصرار وتندىِ آنان ] بهتر از صدقه‌اى است كه آزارى به دنبال آن باشد ، وخداوند بىنياز بردبار است . ( 263 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ( 264 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، صدقه‌هاى خود را با منّت وآزار ، باطل مكنيد ، مانند كسى كه مالش را براي خودنمايى به مردم ، انفاق مىكند وبه خدا وروز بازپسين ايمان ندارد . پس مَثَلِ أو همچون مَثَلِ سنگ خارايى است كه بر روى آن ، خاكى [ نشسته ] است ، ورگبارى به آن رسيده وآن [ سنگ ] را سخت وصاف بر جاى نهاده است . آنان [ رياكاران ] نيز از آنچه به دست آورده‌اند ، بهره‌اى نمىبرند وخداوند ، گروه كافران را هدايت نمىكند . ( 264 )