القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٤٤

سورة البقرة

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آَمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ( 257 )

خداوند سرور كساني است كه ايمان آورده‌اند . آنان را از تاريكيها به سوى روشنايى به در مىبرد . و [ لي ] كساني كه كفر ورزيده‌اند ، سرورانشان [ همان عصيانگران ] طاغوتند ، كه آنان را از روشنايى به سوى تاريكيها به در مىبرند . آنان أهل آتشند كه خود ، در آن جاودانند . ( 257 )

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آَتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 258 )

آيا از [ حالِ ] آن كس كه چون خدا به أو پادشاهى داده بود [ وبدان مىنازيد ، و ] با إبراهيم دربارهء پروردگارش محاجّه [ مى ] كرد ، خبر نيافتى ؟ آن گاه كه إبراهيم گفت : « پروردگار من همان كسى است كه زنده مىكند ومىميراند . » گفت : « من [ هم ] زنده مىكنم و [ هم ] مىميرانم . » إبراهيم گفت : « خدا [ ىِ من ] خورشيد را از خاور برمىآورد ، تو آن را از باختر برآور . » پس آن كس كه كفر ورزيده بود مبهوت ماند . وخداوند قوم ستمكار را هدايت نمىكند . ( 258 )

أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَى قَرْيَةٍ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّى يُحْيِي هَذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قَالَ بَلْ لَبِثْتَ مِئَةَ عَامٍ فَانْظُرْ إِلَى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَانْظُرْ إِلَى حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آَيَةً لِلنَّاسِ وَانْظُرْ إِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 259 )

يا چون آن كس كه به شهري كه بامهايش يكسر فرو ريخته بود ، عبور كرد [ وبا خود مى ] گفت : « چگونه خداوند ، [ اهلِ ] اين [ ويرانكده ] را پس از مرگشان زنده مىكند ؟ » . پس خداوند ، أو را [ به مدت ] صد سال ميراند . آن گاه أو را برانگيخت ، [ وبه أو ] گفت : « چقدر درنگ كردى ؟ » گفت : « يك روز يا پاره‌اى از روز را درنگ كردم . » گفت : « [ نه ] بلكه صد سال درنگ كردى ، به خوراك ونوشيدنىِ خود بنگر [ كه طعم ورنگِ آن ] تغيير نكرده است ، وبه درازگوش خود نگاه كن [ كه چگونه متلاشى شده است . اين ماجرا براي آن است كه هم به تو پاسخ گوييم ] وهم تو را [ در مورد معاد ] نشانه‌اى براي مردم قرار دهيم . وبه [ اين ] استخوانها بنگر ، چگونه آنها را برداشته به هم پيوند مىدهيم سپس گوشت بر آن مىپوشانيم . » پس هنگامى كه [ چگونگىِ زنده ساختن مرده ] براي أو آشكار شد ، گفت : « [ اكنون ] مىدانم كه خداوند بر هر چيزى تواناست . » ( 259 )