القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٦٤

سورة الفرقان

وَلَا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئْنَاكَ بِالْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِيرًا ( 33 )

وبراي تو مَثَلى نياوردند ، مگر آنكه [ ما ] حق را با نيكوترين بيان براي تو آورديم . ( 33 )

الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَى وُجُوهِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ أُولَئِكَ شَرٌّ مَكَانًا وَأَضَلُّ سَبِيلًا ( 34 )

كساني كه - به رو درافتاده - به سوى جهنم رانده مىشوند ، آنان بدترين جاى وگمترين راه را دارند . ( 34 )

وَلَقَدْ آَتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًا ( 35 )

وبه يقين [ ما ] به موسى كتاب [ آسمانى ] عطا كرديم ، وبرادرش هارون را همراه أو دستيار [ ش ] گردانيديم . ( 35 )

فَقُلْنَا اذْهَبَا إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا فَدَمَّرْنَاهُمْ تَدْمِيرًا ( 36 )

پس گفتيم : « هر دو به سوى قومي كه نشانه‌هاى ما را به دروغ گرفتند برويد . » پس [ ما ] آنان را به سختى هلاك نموديم . ( 36 )

وَقَوْمَ نُوحٍ لَمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنَاهُمْ وَجَعَلْنَاهُمْ لِلنَّاسِ آَيَةً وَأَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا ( 37 )

وقوم نوح را آن گاه كه پيامبران [ خدا ] را تكذيب كردند غرقشان ساختيم ، وآنان را براي [ همهء ] مردم عبرتي گردانيديم وبراي ستمكاران عذابي پردرد آماده كرده‌ايم . ( 37 )

وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَيْنَ ذَلِكَ كَثِيرًا ( 38 )

و [ نيز ] عاديان وثموديان واصحابِ رَسّ ونسلهاىِ بسيارى ميان اين [ جماعتها ] را [ هلاك كرديم ] . ( 38 )

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْأَمْثَالَ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا ( 39 )

وبراي همهء آنان مَثَلها زديم وهمه را زير وزبر كرديم . ( 39 )

وَلَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَفَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا بَلْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ نُشُورًا ( 40 )

وقطعاً بر شهري كه باران بلا بر آن بارانده شد گذشته‌اند مگر آن را نديده‌اند ؟ [ چرا ، ] ولى اميد به زنده شدن ندارند . ( 40 )

وَإِذَا رَأَوْكَ إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا ( 41 )

وچون تو را ببينند ، جز به ريشخندت نگيرند ، [ كه : ] « آيا اين همان كسى است كه خدا أو را به رسالت فرستاده است ؟ ( 41 )

إِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ آَلِهَتِنَا لَوْلَا أَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَا وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلًا ( 42 )

چيزى نمانده بود كه ما را از خدايانمان - اگر بر آن ايستادگى نمىكرديم - منحرف كند . « وهنگامى كه عذاب را مىبينند به زودى خواهند دانست چه كسى گمراه‌تر است . ( 42 )

أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا ( 43 )

آيا آن كس كه هواىِ [ نفس ] خود را معبود خويش گرفته است ديدى ؟ آيا [ مىتوانى ] ضامنِ أو باشى ؟ ( 43 )