القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٥٦

سورة النور

رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ( 37 )

مردانى كه نه تجارت ونه داد وستدى ، آنان را از ياد خدا وبرپا داشتن نماز ودادن زكات ، به خود مشغول نمىدارد ، واز روزى كه دلها وديده‌ها در آن زير ورو مىشود مىهراسند . ( 37 )

لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ( 38 )

تا خدا بهتر از آنچه انجام مىدادند ، به ايشان جزا دهد واز فضل خود بر آنان بيفزايد ، وخدا [ ست كه ] هر كه را بخواهد بىحساب روزى مىدهد . ( 38 )

وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآَنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ ( 39 )

وكساني كه كفر ورزيدند ، كارهايشان چون سرابى در زمينى هموار است كه تشنه ، آن را آبى مىپندارد ، تا چون بدان رسد آن را چيزى نيابد وخدا را نزد خويش يابد وحسابش را تمام به أو دهد وخدا زود شمار است . ( 39 )

أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ ( 40 )

يا [ كارهايشان ] مانند تاريكيهايى است كه در دريايى ژرف است كه موجى آن را مىپوشاند [ و ] روى آن موجى [ ديگر ] است [ و ] بالاى آن ابرى است . تاريكيهايى است كه بعضي بر روى بعضي قرار گرفته است . هر گاه [ غرقه ] دستش را بيرون آورد ، به زحمت آن را مىبيند ، وخدا به هر كس نوري نداده باشد أو را هيچ نوري نخواهد بود . ( 40 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِيحَهُ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ ( 41 )

آيا ندانسته‌اى كه هر كه [ وهر چه ] در آسمانها وزمين است براي خدا تسبيح مىگويند ، وپرندگان [ نيز ] در حالي كه در آسمان پر گشوده‌اند [ تسبيح أو مىگويند ] ؟ همه ستايش ونيايش خود را مىدانند ، وخدا به آنچه مىكنند داناست . ( 41 )

وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ ( 42 )

وفرمانروايى آسمانها وزمين از آنِ خداست ، وبازگشت [ همه ] به سوى خداست . ( 42 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ( 43 )

آيا ندانسته‌اى كه خدا [ ست كه ] ابر را به آرامى مىراند ، سپس ميان [ اجزاء ] آن پيوند مىدهد ، آن گاه آن را متراكم مىسازد ، پس دانه‌هاى باران را مىبينى كه از خلال آن بيرون مىآيد ، و [ خداست كه ] از آسمان از كوه‌هايى [ از ابر يخزده ] كه در آنجاست تگرگى فرو مىريزد وهر كه را بخواهد بدان گزند مىرساند ، وآن را از هر كه بخواهد باز مىدارد . نزديك است روشنى برقش چشمها را ببرد . ( 43 )