القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٥٠

سورة المؤمنون

أَلَمْ تَكُنْ آَيَاتِي تُتْلَى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ( 105 )

آيا آيات من بر شما خوانده نمىشد و [ همواره ] آن را مورد تكذيب قرار نمىداديد ؟ ( 105 )

قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ ( 106 )

مىگويند : « پروردگارا ، شقاوت ما بر ما چيره شد وما مردمى گمراه بوديم . » ( 106 )

رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ( 107 )

پروردگارا ، ما را از اينجا بيرون بر ، پس اگر بازهم [ به بدى ] برگشتيم ، در آن صورت ستمگر خواهيم بود . ( 107 )

قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ ( 108 )

مىفرمايد : « [ برويد ] در آن گم شويد وبا من سخن مگوييد . » ( 108 )

إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آَمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ( 109 )

در حقيقت ، دسته‌اى از بندگان من بودند كه مىگفتند : « پروردگارا ، ايمان آورديم . بر ما ببخشاى وبه ما رحم كن [ كه ] تو بهترين مهربانانى . » ( 109 )

فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي وَكُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ ( 110 )

وشما آنان [ مؤمنان ] را به ريشخند گرفتيد ، تا [ با اين كار ] ياد مرا از خاطرتان بردند وشما بر آنان مىخنديديد . ( 110 )

إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ ( 111 )

من [ هم ] امروز به [ پاس ] آنكه صبر كردند ، بدانان پاداش دادم . آرى ، ايشانند كه رستگارانند . ( 111 )

قَالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ ( 112 )

مىفرمايد : « چه مدت به عدد سألها در زمين مانديد ؟ » ( 112 )

قَالُوا لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَاسْأَلِ الْعَادِّينَ ( 113 )

مىگويند : « يك روز يا پاره‌اى از يك روز مانديم . از شمارگران [ خود ] بپرس . » ( 113 )

قَالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 114 )

مىفرمايد : « جز اندكى درنگ نكرديد ، كاش شما مىدانستيد . » ( 114 )

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ ( 115 )

آيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريده‌ايم واينكه شما به سوى ما بازگردانيده نمىشويد ؟ ( 115 )

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ ( 116 )

پس والاست خدا ، فرمانرواى بر حق ، خدايى جز أو نيست . [ اوست ] پروردگار عرش گرانمايه . ( 116 )

وَمَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آَخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ ( 117 )

وهر كس با خدا معبود ديگرى بخواند ، كه براي آن برهاني نخواهد داشت ، حسابش فقط با پروردگارش مىباشد ، در حقيقت ، كافران رستگار نمىشوند . ( 117 )

وَقُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ( 118 )

وبگو : « پروردگارا ، ببخشاى ورحمت كن [ كه ] تو بهترين بخشايندگانى . ( 118 )