القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٣٢

سورة الأنبياء

لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ ( 102 )

صداى آن را نمىشنوند ، وآنان در ميان آنچه دلهايشان بخواهد جاودانند . ( 102 )

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ ( 103 )

دلهرهء بزرگ ، آنان را غمگين نمىكند وفرشتگان از آنها استقبال مىكنند [ وبه آنان مىگويند : ] اين همان روزى است كه به شما وعده مىدادند . ( 103 )

يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ ( 104 )

روزى كه آسمان را همچون در پيچيدن صفحهء نامه‌ها در مىپيچيم . همان گونه كه بار نخست آفرينش را آغاز كرديم ، دوباره آن را بازمىگردانيم . وعده‌اى است بر عهدهء ما ، كه ما انجام دهندهء آنيم . ( 104 )

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ( 105 )

ودر حقيقت ، در زبور پس از تورات نوشتيم كه زمين را بندگان شايستهء ما به ارث خواهند برد . ( 105 )

إِنَّ فِي هَذَا لَبَلَاغًا لِقَوْمٍ عَابِدِينَ ( 106 )

به راستى در اين [ أمور ] براي مردم عبادتپيشه ابلاغى [ حقيقي ] است . ( 106 )

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ ( 107 )

وتو را جز رحمتي براي جهانيان نفرستاديم . ( 107 )

قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 108 )

بگو : « جز اين نيست كه به من وحى مىشود كه خداى شما خدايى يگانه است . پس آيا مسلمان مىشويد ؟ » ( 108 )

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آَذَنْتُكُمْ عَلَى سَوَاءٍ وَإِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ أَمْ بَعِيدٌ مَا تُوعَدُونَ ( 109 )

پس اگر روى برتافتند بگو : « به [ همهء ] شما به طور يكسان اعلام كردم ، ونمىدانم آنچه وعده داده شده‌ايد آيا نزديك است يا دور . » ( 109 )

إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ ( 110 )

[ آرى ، ] أو سخن آشكار را مىداند وآنچه را پوشيده مىداريد مىداند . ( 110 )

وَإِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَكُمْ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ( 111 )

ونمىدانم ، شايد آن براي شما آزمايشى وتا چندگاهى [ وسيلهء ] برخوردارى باشد . ( 111 )

قَالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ( 112 )

گفت : « پروردگارا ، [ خودت ] به حق داورى كن ، وبه رغم آنچه وصف مىكنيد ، پروردگار ما همان بخشايشگر دستگير است . » ( 112 )