القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٣٠

سورة الأنبياء

وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَنْ يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ ( 82 )

وبرخى از شياطين بودند كه براي أو غواصى وكارهايى غير از آن مىكردند ، وما مراقب [ حال ] آنها بوديم . ( 82 )

وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ( 83 )

وأيوب را [ ياد كن ] هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه : « به من آسيب رسيده است وتويى مهربانترين مهربانان . » ( 83 )

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَآَتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ ( 84 )

پس [ دعاى ] أو را أجابت نموديم وآسيب وارده بر أو را برطرف كرديم ، وكسان أو ونظيرشان را همراه با آنان [ مجدداً ] به وى عطا كرديم [ تا ] رحمتي از جانب ما وعبرتي براي عبادتكنندگان [ باشد ] . ( 84 )

وَإِسْمَاعِيلَ وَإِدْرِيسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ ( 85 )

وإسماعيل وإدريس وذو الكفل را [ ياد كن ] كه همه از شكيبايان بودند . ( 85 )

وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِي رَحْمَتِنَا إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحِينَ ( 86 )

وآنان را در رحمت خود داخل نموديم ، چرا كه ايشان از شايستگان بودند . ( 86 )

وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ ( 87 )

و « ذو النون » را [ ياد كن ] آن گاه كه خشمگين رفت وپنداشت كه ما هرگز بر أو قدرتى نداريم ، تا در [ دل ] تاريكيها ندا درداد كه : « معبودى جز تو نيست ، منزّهى تو ، راستى كه من از ستمكاران بودم . » ( 87 )

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ ( 88 )

پس [ دعاى ] أو را برآورده كرديم وأو را از اندوه رهانيديم ، ومؤمنان را [ نيز ] چنين نجات مىدهيم . ( 88 )

وَزَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ ( 89 )

وزكريّا را [ ياد كن ] هنگامى كه پروردگار خود را خواند : « پروردگارا ، مرا تنها مگذار وتو بهترين ارث برندگانى . » ( 89 )

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَيَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ ( 90 )

پس [ دعاى ] أو را أجابت نموديم ، ويحيى را بدو بخشيديم وهمسرش را براي أو شايسته [ وآمادهء حمل ] كرديم ، زيرا آنان در كارهاى نيك شتاب مىنمودند وما را از روى رغبت وبيم مىخواندند ودر برابر ما فروتن بودند . ( 90 )