القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٢١

سورة طه

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآَنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضَى إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا ( 114 )

پس بلندمرتبه است خدا ، فرمانرواى بر حق ، ودر [ خواندن ] قرآن ، پيش از آنكه وحى آن بر تو پايان يابد ، شتاب مكن ، وبگو : « پروردگارا ، بر دانشم بيفزاى . » ( 114 )

وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آَدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا ( 115 )

وبه يقين پيش از اين با آدم پيمان بستيم ، و [ لي آن را ] فراموش كرد ، وبراي أو عزمي [ استوار ] نيافتيم . ( 115 )

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآَدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى ( 116 )

و [ ياد كن ] هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم : « براي آدم سجده كنيد . » پس ، جز إبليس كه سر باز زد [ همه ] سجده كردند . ( 116 )

فَقُلْنَا يَا آَدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى ( 117 )

پس گفتيم : « اى آدم ، در حقيقت ، اين [ إبليس ] براي تو وهمسرت دشمنى [ خطرناك ] است ، زنهار تا شما را از بهشت به در نكند تا تيره‌بخت گردى . » ( 117 )

إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى ( 118 )

در حقيقت براي تو در آنجا اين [ امتياز ] است كه نه گرسنه مىشوى ونه برهنه مىمانى . ( 118 )

وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى ( 119 )

و [ هم ] اينكه در آنجا نه تشنه مىگردى ونه آفتابزده . ( 119 )

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آَدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَا يَبْلَى ( 120 )

پس شيطان أو را وسوسه كرد ، گفت : « اى آدم ، آيا تو را به درخت جاودانگى وملكي كه زايل نمىشود ، راه نمايم ؟ » ( 120 )

فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآَتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَعَصَى آَدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى ( 121 )

آن گاه از آن [ درخت ممنوع ] خوردند وبرهنگى آنان برايشان نمايان شد وشروع كردند به چسبانيدن برگهاى بهشت بر خود . و [ اين گونه ] آدم به پروردگار خود عصيان ورزيد وبيراهه رفت . ( 121 )

ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى ( 122 )

سپس پروردگارش أو را برگزيد وبر أو ببخشود و [ وى را ] هدايت كرد . ( 122 )

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى ( 123 )

فرمود : « همگى از آن [ مقام ] فرود آييد ، در حالي كه بعضي از شما دشمن بعضي ديگر است ، پس اگر براي شما از جانب من رهنمودى رسد ، هر كس از هدايتم پيروى كند نه گمراه مىشود ونه تيره‌بخت . » ( 123 )

وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى ( 124 )

وهر كس از ياد من دل بگرداند ، در حقيقت ، زندگىِ تنگ [ وسختى ] خواهد داشت ، وروز رستاخيز أو را نابينا محشور مىكنيم . » ( 124 )

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا ( 125 )

مىگويد : « پروردگارا ، چرا مرا نابينا محشور كردى با آنكه بينا بودم ؟ » ( 125 )