القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٠٢

سورة الكهف

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَاهُ آَتِنَا غَدَاءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَذَا نَصَبًا ( 62 )

وهنگامى كه [ از آنجا ] گذشتند [ موسى ] به جوان خود گفت : « غذايمان را بياور كه راستى ما از اين سفر رنج بسيار ديديم . » ( 62 )

قَالَ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَمَا أَنْسَانِيهُ إِلَّا الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَبًا ( 63 )

گفت : « ديدى ؟ وقتي به سوى آن صخره پناه جستيم ، من ما هي را فراموش كردم ، وجز شيطان ، [ كسى ] آن را از ياد من نبرد ، تا به يادش باشم ، وبه طور عجيبى راه خود را در دريا پيش گرفت . » ( 63 )

قَالَ ذَلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلَى آَثَارِهِمَا قَصَصًا ( 64 )

گفت : « اين همان بود كه ما مىجستيم . » پس جستجوكنان ردِّ پاى خود را گرفتند وبرگشتند . ( 64 )

فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آَتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا ( 65 )

تا بنده‌اى از بندگان ما را يافتند كه از جانب خود به أو رحمتي عطا كرده واز نزد خود بدو دانشى آموخته بوديم . ( 65 )

قَالَ لَهُ مُوسَى هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا ( 66 )

موسى به أو گفت : « آيا تو را - به شرط اينكه از بينشى كه آموخته شده‌اى به من ياد دهى - پيروى كنم ؟ » ( 66 )

قَالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا ( 67 )

گفت : « تو هرگز نمىتوانى همپاى من صبر كنى . ( 67 )

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَى مَا لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْرًا ( 68 )

وچگونه مىتوانى بر چيزى كه به شناخت آن احاطه ندارى صبر كنى ؟ » ( 68 )

قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا ( 69 )

گفت : « ان شاء اللَّه مرا شكيبا خواهى يافت ودر هيچ كارى تو را نافرمانى نخواهم كرد . » ( 69 )

قَالَ فَإِنِ اتَّبَعْتَنِي فَلَا تَسْأَلْنِي عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ( 70 )

گفت : « اگر مرا پيروى مىكنى ، پس از چيزى سؤال مكن ، تا [ خود ] از آن با تو سخن آغاز كنم . » ( 70 )

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَهَا قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا ( 71 )

پس رهسپار گرديدند ، تا وقتي كه سوار كشتى شدند ، [ وى ] آن را سوراخ كرد . [ موسى ] گفت : « آيا كشتى را سوراخ كردى تا سرنشينانش را غرق كنى ؟ واقعاً به كار ناروايى مبادرت ورزيدى . » ( 71 )

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا ( 72 )

گفت : « آيا نگفتم كه تو هرگز نمىتوانى همپاى من صبر كنى ؟ » ( 72 )

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا ( 73 )

[ موسى ] گفت : « به سبب آنچه فراموش كردم ، مرا مؤاخذه مكن ودر كارم بر من سخت مگير . » ( 73 )

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا لَقِيَا غُلَامًا فَقَتَلَهُ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا نُكْرًا ( 74 )

پس رفتند تا به نوجوانى برخوردند . [ بنده ما ] أو را كشت . [ موسى به أو ] گفت : « آيا شخص بىگناهى را بدون اينكه كسى را به قتل رسانده باشد كشتى ؟ واقعاً كار ناپسندى مرتكب شدى . » ( 74 )