القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٣٠١
سورة الكهف
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَذَا الْقُرْآَنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَكَانَ الْإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا ( 54 )
وبه راستى در اين قرآن ، براي مردم از هر گونه مَثَلى آورديم ، و [ لي ] انسان بيش از هر چيز سَرِ جدال دارد . ( 54 )
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا ( 55 )
وچيزى مانع مردم نشد از اينكه وقتي هدايت به سويشان آمد ايمان بياورند ، واز پروردگارشان آمرزش بخواهند ، جز اينكه [ مستحق شوند ] تا سنت [ خدا در مورد عذاب ] پيشينيان ، در بارهء آنان [ نيز ] به كار رود ، يا عذاب رويارويشان بيايد . ( 55 )
وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آَيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا ( 56 )
وپيامبران [ خود ] را جز بشارتدهنده وبيمرسان گسيل نمىداريم ، وكساني كه كافر شده‌اند ، به باطل مجادله مىكنند تا به وسيلهء آن ، حق را پايمال گردانند ، ونشانه‌هاى من وآنچه را [ بدان ] بيم داده شده‌اند به ريشخند گرفتند . ( 56 )
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآَيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آَذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا ( 57 )
وكيست ستمكارتر از آن كس كه به آيات پروردگارش پند داده شده ، واز آن روى برتافته ، ودستاورد پيشينهء خود را فراموش كرده است ؟ ما بر دلهاى آنان پوششهايى قرار داديم تا آن را درنيابند ودر گوشهايشان سنگينى [ نهاديم ] . واگر آنها را به سوى هدايت فراخوانى باز هرگز به راه نخواهند آمد . ( 57 )
وَرَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلًا ( 58 )
وپروردگار تو آمرزنده [ و ] صاحب رحمت است . اگر به [ جرم ] آنچه مرتكب شده‌اند ، آنها را مؤاخذه مىكرد ، قطعاً در عذاب آنان تعجيل مىنمود [ ولى چنين نمى كند ] بلكه براي آنها سر رسيدى است كه هرگز از برابر آن راه گريزى نمىيابند . ( 58 )
وَتِلْكَ الْقُرَى أَهْلَكْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِدًا ( 59 )
و [ مردم ] آن شهرها چون بيدادگرى كردند ، هلاكشان كرديم ، وبراي هلاكتشان موعدي مقرر داشتيم . ( 59 )
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُبًا ( 60 )
و [ ياد كن ] هنگامى را كه موسى به جوانِ [ همراه ] خود گفت : « دست بردار نيستم تا به محل برخورد دو دريا برسم ، هر چند سألها [ ىِ سال ] سير كنم . » ( 60 )
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَبًا ( 61 )
پس چون به محل برخورد دو [ دريا ] رسيدند ، ماهىِ خودشان را فراموش كردند ، وما هي در دريا راه خود را در پيش گرفت [ ورفت ] . ( 61 )