القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٩٩

سورة الكهف

وَدَخَلَ جَنَّتَهُ وَهُوَ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ قَالَ مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا ( 35 )

ودر حالي كه أو به خويشتن ستمكار بود ، داخل باغ شد [ و ] گفت : « گمان نمىكنم اين نعمت هرگز زوال پذيرد . » ( 35 )

وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا ( 36 )

وگمان نمىكنم كه رستاخيز بر پا شود ، واگر هم به سوى پروردگارم بازگردانده شوم قطعاً بهتر از اين را در بازگشت ، خواهم يافت . ( 36 )

قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا ( 37 )

رفيقش - در حالي كه با أو گفت وگو مىكرد - به أو گفت : « آيا به آن كسى كه تو را از خاك ، سپس از نطفه آفريد ، آن گاه تو را [ به صورت ] مردى درآورد ، كافر شدى ؟ » ( 37 )

لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا ( 38 )

اما من [ مىگويم : ] اوست خدا ، پروردگار من ، وهيچ كس را با پروردگارم شريك نمىسازم . ( 38 )

وَلَوْلَا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَوَلَدًا ( 39 )

وچون داخل باغت شدى ، چرا نگفتى : ما شاء اللَّه ، نيرويى جز به [ قدرت ] خدا نيست . اگر مرا از حيث مال وفرزند كمتر از خود مىبينى ، ( 39 )

فَعَسَى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْرًا مِنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِنَ السَّمَاءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًا زَلَقًا ( 40 )

اميد است كه پروردگارم بهتر از باغ تو به من عطا فرمايد ، وبر آن [ باغ تو ] آفتى از آسمان بفرستد ، تا به زمينى هموار ولغزنده تبديل گردد ( 40 )

أَوْ يُصْبِحَ مَاؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا ( 41 )

يا آب آن [ در زمين ] فروكش كند تا هرگز نتوانى آن را به دست آورى . » ( 41 )

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا ( 42 )

[ تا به أو رسيد آنچه را بايد برسد ] و [ آفت آسمانى ] ميوه‌هايش را فرو گرفت . پس براي [ از كف دادن ] آنچه در آن [ باغ ] هزينه كرده بود ، دستهايش را بر هم مىزد در حالي كه داربستهاى آن فرو ريخته بود . و [ به حسرت ] مىگفت : « اى كاش هيچ كس را شريك پروردگارم نمىساختم . » ( 42 )

وَلَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًا ( 43 )

وأو را در برابر خدا گروهى نبود ، تا ياريش كنند ، وتوانى نداشت كه خود را يارى كند . ( 43 )

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَخَيْرٌ عُقْبًا ( 44 )

در آنجا [ آشكار شد كه ] يارى به خداىِ حق تعلق دارد . اوست بهترين پاداش و [ اوست ] بهترين فرجام . ( 44 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِرًا ( 45 )

وبراي آنان زندگى دنيا را مَثَل بزن كه مانند آبى است كه آن را از آسمان فرو فرستاديم سپس گياه زمين با آن درآميخت و [ چنان ] خشك گرديد كه بادها پراكنده‌اش كردند ، وخداست كه همواره بر هر چيزى تواناست . ( 45 )