القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٩٨

سورة الكهف

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا ( 28 )

وبا كساني كه پروردگارشان را صبح وشام مىخوانند [ و ] خشنودى أو را مىخواهند ، شكيبايى پيشه كن ، ودو ديده‌ات را از آنان برمگير كه زيور زندگى دنيا را بخواهى ، واز آن كس كه قلبش را از ياد خود غافل ساخته‌ايم واز هوس خود پيروى كرده و [ أساس ] كأرش بر زياده‌روى است ، أطاعت مكن . ( 28 )

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا ( 29 )

وبگو : « حق از پروردگارتان [ رسيده ] است . پس هر كه بخواهد بگرود وهر كه بخواهد انكار كند ، كه ما براي ستمگران آتشى آماده كرده‌ايم كه سراپرده‌هايش آنان را در بر مىگيرد ، واگر فريادرسى جويند ، به آبى چون مس گداخته كه چهره‌ها را بريان مىكند يارى مىشوند . وه ! چه بد شرابى وچه زشت جايگاهى است . » ( 29 )

إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ( 30 )

كساني كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده‌اند [ بدانند كه ] ما پاداش كسى را كه نيكوكارى كرده است تباه نمىكنيم . ( 30 )

أُولَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِنْ سُنْدُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ( 31 )

آنانند كه بهشتهاى عدن به ايشان اختصاص دارد كه از زير [ قصرها ] شان جويبارها روان است . در آنجا با دستبندهايى از طلا آراسته مىشوند وجامه‌هايى سبز از پرنيان نازك وحرير ستبر مىپوشند . در آنجا بر سريرها تكيه مىزنند . چه خوش پاداش ونيكو تكيه‌گاهى ! ( 31 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَابٍ وَحَفَفْنَاهُمَا بِنَخْلٍ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًا ( 32 )

وبراي آنان ، آن دو مرد را مَثَل بزن كه به يكى از آنها دو باغ انگور داديم وپيرامون آن دو [ باغ ] را با درختان خرما پوشانديم ، وميان آن دو را كشتزارى قرار داديم . ( 32 )

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ آَتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئًا وَفَجَّرْنَا خِلَالَهُمَا نَهَرًا ( 33 )

هر يك از اين دو باغ محصول خود را [ به موقع ] مىداد واز [ صاحبش ] چيزى دريغ نمىورزيد ، وميان آن دو [ باغ ] نهرى روان كرده بوديم . ( 33 )

وَكَانَ لَهُ ثَمَرٌ فَقَالَ لِصَاحِبِهِ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَأَعَزُّ نَفَرًا ( 34 )

وبراي أو ميوهء فراوان بود . پس به رفيقش - در حالي كه با أو گفت وگو مىكرد - گفت : « مال من از تو بيشتر است واز حيث افراد از تو نيرومندترم . » ( 34 )